26-03-11

Sterk van vandierendonck

georges_vandierendonck.jpg "Georges? Joehoe! Georges, waar zit je? We hebben u van doen!"

Georges Vandierendonck schrok op uit zijn dagdromen. Hoe laat was het? En was dat de stem van luitenant Delrue?"

Haastig mikt hij zijn vertaling van Seneca in een lade van zijn bureau. Hij trok zijn stofjas recht en slofte onder het koude licht van de TL-lampen naar de uitgang.

Stralend als een schikgodin stond luitenant Delrue in het deurgat. Over zijn schouders gutste het felle daglicht de donkere archiefkelder binnen.

Vandierendonck knipperde met de ogen. "Luitenant...?"

"Georges, het is tijd om in actie te schieten, man! We trekken er weer op uit. We gaan weer vliegen en deze keer mogen we ook écht schieten. Wat denk je daarvan?"

"Euh, luitenant, ik...euh..." De hoofdarchivaris van de Generale Staf was niet meteen de meest welbespraakte man ter wereld. Maar hij kon als geen ander namen voor militaire operaties verzinnen. Alle grote krijgsvoerende naties ter wereld waren al bij hem in zijn donkere archiefkelder langsgeweest voor een mooie naam. De Franse veldheer de la Berceuse in april 1961, toen honderden compatriotten bevrijd dienden te worden uit een enclave op de grens tussen Algerije en Marocco: operatie Sentinel du Sable. De Britse vice-admiraal Sandy Woodward in 1982, toen de Falkland Eilanden van de Argentijnse bezetter gezuiverd dienden te worden: operatie Iron Fishbone. Zijn collega generaal Leadhead twee jaar later voor een grote actie tegen het illegale IRA: operatie Bannockburn Bye-bye. De Italiaanse opperbevelhebber maarschalk Di Penotti in 1987 voor de grote maffia-zuiveringsactie: operatie Mani Pulite...

 

Als zoon van een Brugse patissier had Vandierendonck het ver geschopt. De afgelopen vier decennia had er geen gewapend conflict plaatsgevonden of de protagonisten waren eerst bij Vandierendonck langs geweest om het kind een naam te geven. Vriend en vijand loofden zijn grote talenkennis, zijn historisch besef en - vooral - zijn poëtisch gevoel. De talenkennis had hij van zijn vader mee: die kon in minstens acht talen het verschil uitleggen tussen crème au beurre en crème patissière. De klandizie moest weten wat ze koopt, vond hij, - ook als het Japanners waren. Dat poëtisch gevoel had hij dan weer van zijn moeder: die kende alle gedichten van Guido Gezelle uit het hoofd. Ze declameerde ze terwijl ze de werkkledij van haar man stond te strijken. Eén enkele keer was ze ook achter de toog van de bakkerij tegen klanten beginnen te krinkelendewinkelendewaterdingen, maar daar had ze toen van haar man een fikse uitbrander voor gekregen. Een banketbakkerij is geen café, daar moet niet gelachen worden.

"Georges, 't zou eigenlijk feitelijk nogal dringend zijn", zei Delrue met enige aarzeling in zijn stem. "De vliegtuigen zitten al in de lucht..."

"Dedju!", dacht Vandierendonck. Net nu hij met zijn kompel Etienne had afgesproken om een avondje paling te gaan peuren, komen ze weer met een oorlog aandraven. Het was vrijdag, elf uur. Een operatienaam verzinnen neemt al snel anderhalve dag in beslag; wéér een weekend naar de Filistijnen...

"Luitenant", zei Vandierendonck fijntjes, "kan een regering in lopende zaken onze strijdkrachten eigenlijk wel engageren? Ik bedoel: hebben we een wettelijke basis?"

"Allemaal geregeld, Georges!", glimlachte Delrue sussend. "Gisteren hebben de commissies het licht op groen gezet. Het plenaire debat van deze namiddag is een loutere formaliteit. Dus: aan de slag!"

 Bedremmeld slofte Vandierendonck de trap af, zijn donkere archiefhol in. Twee maanden stond al vast dat Etienne en hij deze avond rond achten zouden gaan peuren. Het had dan ook heel wat voeten in de aarde gehad om een datum te prikken. De ene keer kon Etienne niet wegens toneelrepetities, dan was hijzelf weer door de bataljonsfeesten en de hospitalisering van Lisette. Afijn, Lisette was ondertussen weer de oude en ging zelfs naar de seniorenzumba. Maar gaan vissen met zijn kameraad Vrije Valk van bij de Scouts, daar was hij nog niet aan toe gekomen.

“Vrije Valk… Valk der Vrijheid… Vrijheidsvalk…” Vandierendonck liet de woorden door zijn hoofd en door zijn verhemelte walsen als was het een slok Bourgogne van een goed jaar. “Vrije Valk… Valk vol vrijheid… Vliegende Vrijheidsvogel…”

Vandierendonck vormde het nummer 605 op de bakelieten kiesschijf van zijn militaire telefoon.

“Delrue”

“Luitenant, het wordt operatie Freedom Falcon!”

“Dankuwel, Georges, puik werk alweer!”

Met een brede glimlach legde Vandierendonck de hoorn op de haak. Hij knipte het licht uit, zocht zijn visgerei bij elkaar en wandelde het felle daglicht in.

 

23:27 Gepost door Stof | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.