29-05-10

Revolutie en zo...

beerbottleHet is niet makkelijk.
Sinds Kuifje voor het laatst in Pakistan was - midden maart van dit jaar - staat de teller van bloedige aanslagen op 84. Dat wil zeggen dat het in Pakistan wel elke dag ergens amok is. En dat maakt mij enigszins ongerust. Vraag één: zal het Koninkrijk aan de Noordzee mij nog uitzenden? Vraag twee: als ze het me vragen, zal ik de vraag dan positief beantwoorden? Vraag drie: wat doen we met de Vlam Van Mijn Leven die te Karachi woonachtig is? En zo ja, waarom niet?

Toen ik in november 2009 voor het eerst in de Islamitische republiek aan de Arabische zee neerstreek, was ik...euh...nogal ambitieus. Ik zou dat Islamitische varkentje wel even wassen en niet rusten voor Pakistan een lekenstaat is. En ik nam me voor dat project met de glimlach en zonder bloedvergieten tot een goed einde te brengen. 's Nachts droomde ik ervan dat je in Lal Qila opnieuw een glas wijn kon krijgen bij de formidabele grillades en dat je in Café Zouk zowar een pint kon bestellen.

't Is enigszins anders uitgedraaid. Als ondertussen habitué van het Karachi Marriott hotel geniet ik een voorkeursbehandeling: ik kan op elk uur van de avond een blikje bier bestellen. Ik hoef me niet te houden aan de bestel- en levertijden (bestellen tussen 17u.30 en 18u., leveren tussen 19u.30 en 20u.), mara ik moet nog wel steeds een briefje tekenen dat ik die blikjes bier vandoen heb voor medische redenen. Ik moet van de dokter en dan vinden de imams het min of meer oké.

In Lahore - de stad waar ze nu nog volop bezig zijn met lijken en stukken van lijken tellen - heb ik - samen met een Zweedse landbouwingenieur - privileges in het Residency hotel. Wij krijgen er desgewenst een 'kindeke Jezus' bij het eten: een halveliterfles pils die als een boorling in witte doeken gewikkeld is. Het kindeke wordt naast je op de stoel gezet en er komt ook nog een flesopener en een limonadeglas bij. De deal is dat je zelf de fles opent, het kroonkurkje in je zakken wegmoffelt en zelf een glas bier inschenkt zonder het al te zeer te laten schuimen. Op die manier lijkt het alsof je enthousiast Canada Dry zit te drinken terwijl je een Namak Mirsch Queema naar binnen werkt.

Het is niet makkelijk, maar moeilijk gaat ook.
Mochten er gewaardeerde lezers zijn met een briljant idee over hoe je van Pakistan een lekenstaat maakt, aarzel dan niet om het kenbaar te maken. Mensen met te veel vrije tijd die op zoek zijn naar een boeiende hobby? Laat iets weten! Puntje één op de agenda is de Taliban voorgoed verdrijven. Puntje twee is de radicale(re) geestelijke leiders aldaar duidelijk maken dat ze een beetje moeten dimmen ("Ge moet niet zo hoog van de minaret blazen, manneke!"). Puntje drie is aan 180 miljoen Pakistani duidelijk maken dat allah schoolmeester noch superflik is en dat hij zich zeker niet bezig houdt met wat stervelingen al dan niet doen. Puntje vier zijn de varia.

Zal ik voor de aardigheid alvast een variapuntje naar voor schuiven? Uw dienaar is na een dik half decennium celibaat opnieuw op vrijersvoeten. Alleen woont de gegadigde dit keer niet een paar straten verder, in een belendend dorp of een verre uithoek van Vlaanderen, eidoch in de Islamitische republiek Pakistan. Een beetje ver om je lief op zaterdagavond met de auto te gaan oppikken voor een toneelvoorstelling met naspel. En ook communicatietechnisch is het een heel gedoe: iets te enthousiast telefoneren heeft me een derde van mijn maandloon gekost, - en zoals bekend leeft een mens niet van bellen alleen. Om het nog wat complexer te maken: ik heb een plaatselijke BV (nouja BP) aan de haak geslagen; waar hij ten zijnent zijn hoofd buiten steekt, ontstaat binnen de kortste keren een oploopje van omaatjes, bakvissen en mensen die op dat moment niks anders om handen hadden.

Het is niet makkelijk. Maar moeilijk gaat ook. Hoop ik.

13:05 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |