16-11-09

Kuifje in Vietnam - Deel 1: het dipje

Hanoi airport. Een niet te tellen aantal mensen – mensjes eigenlijk, want met mijn 184 cm ben ik hier een reus – loopt in alle richtingen. Voor de dranghekken die de gelande toeristen scheiden van de mensen die reizigers komen begroeten, verdringen vele tientallen Vietnamezen elkaar. Ze hebben velletjes A4 bij zich waar namen op geprint en geschreven staan. Ze proberen ze zo hoog mogelijk te houden en gaan op de topjes van hun teentjes staan om sneller opgemerkt te worden door de buitenlandse gasten die ze hier komen oppikken. Eén staat er wat beteuterd bij; zijn velletje papier was te kort om die hele lange naam op te krijgen. Dat wil zeggen: zijn opdrachtgeefster had niet allen mijn naam gekopieerd, maar ook wat er in het e-mail bericht aan vooraf ging: ‘coordinating trainer for this workshop: Sto’  Ik had een vermoeden dat hij mij stond op te wachten en stapte op hem af.

“Are you the driver apointed by Promocen?”

“Yes!”

“Hello, I am Stoffels, the coordinating trainer. Nice to meet you.”

“Yes!”

“So, you will bring me to the De Siloya hotel?”

“Yes!”

“Ok. Is it ok if we go outside and I smoke a cigarette first?”

“Yes?”

“I thought it would be very hot in Vietnam, but apparently it is drizzling…”

“Yes!”

“Is the hotel far away?”

“Yes!”

“How long will it take us to get there?”

“Yes!”

“Euhm… Is it like half an hour or more than an hour?”

“Yes!”

“What’is your name?”

“Yes!”

“I don’t believe you speak English. Vous parlez Français?”

“Yes!”

“Alors le centre de Hanoi, c’est loin?”

“Yes!”

“Ca nous prendra combien de temps?”

“Yes!”

“Zeg vint, ge moe da zegn hé, dajje van Izegem zijt. Of schiktje met min klootn te speeln vandoage?”

“Yes!”

“Gow, nonkle, goa moa zjère je karre goan hoaln, me zin hier ’t gat in!”

“Yes!”

Sinds Pakistan ben ik van niks meer bang, - tenzij dan van moeilijke communicatie. Wie haalt het in zijn hoofd om een chauffeur naar de luchthaven te sturen die geen gebenedijd woord Engels of Frans spreekt? Wat krijg ik morgen op mijn dak. Veertig cursisten die verwachten dat ik mijn workshop vlotjes in het Vietnamees geef? Gisteren heb ik een hele namiddag tobbend door de straten van Hanoi gelopen. Zonder sigaretten. Aan de kraampjes waar ze wel US dollars of Euro aanvaardden, hadden ze geen Marlboro rood. Aan de kraampjes waar ze Marlboro rood hadden, aanvaardden ze geen US dollars of Euro. Ik voelde me plompverloren in een veel te drukke stad, in een veel te grote wereld. Honderden, duizenden mensen (brom)fietsten me voorbij en er war er niet eentje die een taal sprak die ik verstond. Ik wou naar huis. Nu direct! Of terug naar Pakistan, - maakte niet uit.

 blog_hanoi

Vanmorgen bleek dat de soep nooit zo heet gegeten wordt als ze opgediend wordt. De pakweg 35 cursisten waren enthousiast, leergierig, een beetje giechelig soms, maar alles welbeschouwd prettig om mee te werken. Af en toe had de tolk verontrustend veel tijd nodig om een enkele zin te vertalen, het programma is meer dan een uur uitgelopen, de Vietnamezen misten hun middagdutje, het eeuwige getoeter op straat bracht me meer dan eens uit mijn concentratie, ik word op de vingers gekeken door een quality controler van de opdrachtgever, ik heb straks nog een paar uur werk om het programma van dag 2 aan de omstandigheden aan te passen, de onbeantwoorde e-mails stapelen zich op, maar ik klaag niet. Nooit ofte jamais. Het was een boeiende dag, in een oogwenk was hij om en morgenavond mag ik opnieuw diploma’s uitdelen. Hoera!

(En nu ga ik nog een beetje werken…)

12:55 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

:-) yes nothing is problem sir!

Gepost door: jero | 20-11-09

De commentaren zijn gesloten.