02-11-09

Naar Pakistan (olé olé olé)

Pakitrain“Maar ze gaan u daar stukken vanéén schieten! Gij zijt goed zot geworden, gij!”

Laten we zeggen dat de cafévrienden niet echt enthousiast reageerden op het bericht dat ik volgende maand naar Pakistan gestuurd word. Je kon - bij wijze van spreken – de nog dampende geweerlopen zien en ruiken in hun reacties.

 

“Allez, mannekes, niet overdrijven, hé. Jullie verwarren Pakistan met Afghanistan, me dunkt. Het enige wat in Pakistan gevaarlijk is, is de trein nemen. Die zitten namelijk veel te vol. Zo vol dat de conducteur nauwelijks nog iets ziet door zijn venstertje. Ze rijden daar een beetje op de tast.”

 

 Absolument pas!”, riposteerde vriend P., van huize uit Franstalig en sinds zijn kennismaking met West-Vlaamse expats enigszins vertweetaligd. “Het zijn daar ‘boemen’, mon ami, ohlala! Als ze u in otage nemen, we zullen nen eetfestijn organiseren veu de Stoffels. Ballekens in tomatensaus!”

 

Het betoog van mijn goede vrienden was zo overtuigend dat ik zelf begon te twijfelen. Oké, Pakistan heeft af en toe eens een aanvarinkje met India en er lopen daar nog enkele krasse knarren van de filharmonie Taliban rond, maar voor de rest is het daar toch peis en vree. Nee? Ik begon te twijfelen, hoewel er geen weg terug meer is. De offerte is goedgekeurd, de datum voor de kick-off ligt vast, in Karachi en Lahore wordt een extra voorraad Stella ingedaan. Op 7 november – dat is over dik twee weken - stap ik op het vliegtuig.

 

Als ik twijfel over de bereisbaarheid van een land, doe ik drie dingen in willekeurige volgorde: het reisadvies van ons eigenste ministerie van Buitenlandse Zaken raadplegen, het CIA World Fact Book raadplegen en de naam van land googlen voor afbeeldingen. Dat laatste ging niet zo lekker. De eerste afbeelding die ik voorgeschoteld kreeg, was een foto van een bloedende en behoorlijk nogal dode man bij een auto, met op de achtergrond een rookpluim. De foto staat op de vreemde site www.weeswaakzaam.punt.nl en illustreert een bericht dat dateert van 8 augustus 2008.

 

In de rij eronder een foto van een F16 die bommen aan het werpen is. De foto staat bij een bericht dat op 26 maart 2005 op de site www.armscontrolwonk.com geplaatst is. Véél te lang geleden om me zorgen over te maken. Nog een rij lager dan maar, - en alweer bedenkelijks: een foto van een kind dat met een volautomatische mitrailleur staat te zwaaien. Erg bemoedigend is het allemaal niet. Maar ik moet mij mans houden. Als Hilary Clinton naar Peshawar durft gaan, dan durf ik toch wel naar Karachi en Lahore gaan, zekerst…

 

Er liggen anderhalve week tussen de vorige paragrafen en deze. Ik heb keurig op tijd mijn presentaties afgeleverd, alle vluchten – 10 stuks in totaal – zijn bevestigd, de visa zijn geregeld en mijn grote rode valies staat klaar om gevuld te worden. Ik ga, punt uit.

 

De Belgische ambassade in Islamabad heeft al gereageerd op mijn bericht van kennisgeving: “Wat fijn dat u ons op de hoogte gebracht heeft van uw plan om naar Pakistan te reizen; eigenlijk zouden we liever hebben dat u thuisblijft.” Deze morgen was er ook een e-mail van de Nederlandse ambassade: “Wat leuk dat u komt! Hieronder is een lijstje van steden en locaties waar u beter wegblijft: openbare gebouwen, markten en manifestaties, regeringsgebouwen en torengebouwen, militaire installaties en VN-gebouwen… Geef ons een seintje indien u een gepantserde wagen en veiligheidspersoneel denkt nodig te hebben.” Maar ik ga, punt uit.

11:25 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.