02-10-09

Meneerke Carrefour

 

carrefourEergisteren ben ik nog eens naar Carrefour geweest. Dat was alweer een hele tijd geleden, - ik ben niet iemand die veel nodig heeft en wat ik nodig heb, kan ik net zo goed bij de Deli om de hoek halen. Als het niet dient om in de microgolf te gooien, dan dient het om in het bad te flikkeren. Of in de toiletpot, - ik heb me daarin ooit schromelijk vergist.

 

Ik was naar Carrefour gelokt door hun Wijnfestival: de grootste selectie topwijnen met 10% korting per 24 flessen. Ik werd al een beetje duizelig toen ik het hoorde. Niet dat ik zo’n grote wijndrinker – laat staan wijnkenner – ben overigens. In mijn Deli ben ik al dik tevreden met een flesje Corbières waar ik dan makkelijk 3 dagen mee rond kom. Of een Nero d’Avola of een Gato Negro. Iets van 6 euro, zeg maar… En als het 26 euro kost omdat ik niet bij het bovenste schap kan, dan zet ik er net zo enthousiast de lippen aan.

 

De oogst van mijn Carrefourbezoek was goed: ik had links en rechts een paar flessen gescoord van dingen die ik niet kende: Antares Carmenère uit Chili, een biologische Montepulciano d’Abruzzo,

 

Geduldig schoof ik met mijn winkelwagentje aan in de rij wachtenden voor kassa 7. Voor mij stond een lijvige vrouw op leeftijd die haar caddy volgeladen had met vezelrijke voedingswaren, groenten, fruit en hygiënische verbanden. Ze wierp een giftige blik in mijn winkelwagentje. “Er zit ook niet veel systeem of structuur in, hé”, monkelde ze. “Pas maar op met die Chateau Beaumont. Die moet je eerst decafeïneren, anders komen er brokken in uw glas.”

 

Ik wurmde met los uit de rij en vanonder de loederogen van het mens en ging aansluiten bij kassa 14. Alweer die nieuwsgierige blikken in mijn winkelwagentje, dit keer van een heel gezin dat een voorraad voor twee weken had ingeslagen. Ze waren zo te horen Franstalig. Met een loodzwaar Engels accent maakte ik hen duidelijk dat ik de taal van Molière niet of nauwelijks machtig was. Het werkte; ze lieten me met rust.

 

“Klantenkááártsjeuh?” In het kader van de efficiency verloor de tikteef caissière geen tijd met het begroeten van de klant en ging ze meteen over tot de orde van de dag: of ik een Carrefour klantenkaart had? Neen dus. Driftig begon ze mijn flessen langs de scanner te schuiven. Met mijn linkerhand maakte ik zo snel als ik kon het winkelwagentje leeg, met mijn rechterhand probeerde ik enige orde te houden op het hellend vlak waar de gescande flessen op terecht kwamen. De hele handel was al samengeteld en afgerekend toen ik nog steeds flessen in het wagentje aan het vullen was. Achter mij was de volgende klant al aan de beurt. “Hmmm, een Montepulciano!”, griende ze, “Wat een prachtige afgrond heeft die! En, ohhh, een Cavia! Heerlijke bubbels…” Pisnijdig flikkerde ik de laatste twee flessen in de caddy en ik koos het hazenpad richting auto. Veilig in mijn cocon…

 

Toen ik thuis was en enigszins bekomen van de doorstane emoties, heb ik nog een poos lang over meneerke Carrefour zitten mijmeren. U weet wel, dat meneerke dat u en mij voor volslagen oetlullen neemt en dat graag laat blijken middels radiospotjes waarin die zwammen van gewone mensen (als u en ik) het verschil niet kennen tussen een afgrond (van een ravijn) en een afdronk (van een wijn), of tussen een cavia (harige knaagdier) en een cava (Spaanse parelwijn), of tussen decafeïneren (van koffie) en decanteren (van wijn). Het is voor meneerke Carrefour waarschijnlijk ‘toute une affaire’ dat al dat goor volk (als u en ik) op zijn morsige klompen zijn schone winkel binnenkomt om met zijn beste wijnen te gaan lopen.

 

Vrijheid, integriteit, verantwoordelijkheid, solidariteit, delen, vooruitgang en respect zijn de kernwaarden van Carrefour. Zo staat het op hun website. Ammehoela!, denk ik dan. Wie radiospotjes maakt (of erger nog: laat maken) waarvan de rode draad is “Wij (zij dus) vinden u (u en ik dus) een volslagen snol, maar we zijn wel verlekkerd op uw geld. We weten dat u het verschil niet kent tussen een Chassagne-Montrachet en een glas kattenpis, maar tussen 1 en 10 oktober hoeft u zich daar niet voor te schamen want dan mag u op ons wijnfestival uw kar komen vullen en uw beurs komen leegmaken.”

 

Noem mij de naam van de copywriter die deze campagne op zijn geweten heeft! Pek en veren zullen zijn deel zijn.   

11:22 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.