13-08-09

Ubi sunt

2003hairstyle001Als Kim Clijsters haar racket aan de haak mag hangen om gauw-gauw te trouwen en een kind op de wereld te zetten, om twee tellen later een spectaculaire comeback te maken, dan ik ook. Ik ben totaal gespeend van ambitie qua furore en spektakel, maar het gevoel leeggeschreven te zijn is stilaan weggedeemsterd. Het postmodernistische whatever-gevoel maakt af en toe plaats voor milde verontwaardiging, lichte irritatie en zachte nevositeit.

 

Een jaar lang is al mijn energie en aandacht gegaan naar een fenomeen dat werk heet. Ik weet het, dat klinkt pathetisch en zo bedoel ik het allerminst. Maar dat neemt niet weg dat werken – of toch: mijn arbeidsboot een compleet nieuwe richting uit sturen – het afgelopen jaar gedomineerd heeft. Een boot draait iets lastiger dan een fiets of een stel rolschaatsen. Ik ben het afgelopen jaar een paar keer dood gegaan van de onzekerheid en de stress. Dat laat zijn sporen na, - het heeft me in elk geval een hele poos de zin ontnomen om te schrijven. Van dat laatste ben ik zoetjesaan aan het genezen.

 

Ik ga eerlijk zijn: het afgelopen jaar is dat hele – excusez le mot – bloggebeuren compleet naar de achtergrond verdwenen. Niet meer zelf posten, geen posts van anderen meer lezen, url’s vergeten… Ge maakt wat mee als ge 41 zijt! Een bezoek aan mijn eigen blog en vooral dan aan de links naar andere blogs die ik vroeger dagelijks volgde, heeft mij een beetje doen schrikken: de helft van de blogs ligt ook al meerdere maanden stil of is zelfs volledig in rook gegaan. En met hen de auteurs die met de regelmaat van een klok pittige, poëtische of grappige stukjes postten. Ubi sunt?

 

De andere helft zijn oceaanschepen. Taaie, forse diesels die nooit aflaten. Voor wie geen golf te hoog is, geen stroming te sterk. Doorbijters en vastbijters, die kunnen putten uit een bron die nooit opdroogt. Sommigen hebben die bron zelf gecreëerd; dan is het natuurlijk makkelijk… Kroost, wereldvreemde collega’s en weirdo’s in je eigen straat, - c’est la mer à boire, zoals ze bij ons zeggen.

 

Telkens ik mijn moeder bel, begint en eindigt het telefoongesprek met dezelfde twee standaardzinnetjes: “Ah, wat goed niews?” en “En anders nog nieuws?” Ik antwoord beide vragen met de standaarduitdrukking ‘Niks bijzonders’. Tussenin zitten een dozijn faits divers gesandwicht, voldoende om een telefoongesprek te vullen. Ik ga, me dunkt, heel hard aan de boom moeten schudden wil ik opnieuw een aanvaardbaar ritme vinden voor het posten van boeiende, interessante en bovendien fraai geformuleerde berichten.

 

Suggesties, iemand?

 

 

O, en omdat u er straks toch om vraagt:

- Rook je nog?             Ja

- Afgevallen?                            Neen

- Nog kroegtijger?                   Ja

- Kook je opnieuw zelf?          Ja

- Al een serieus lief?                 Neen

- Bekeerd tot de islam?            Neen

- Gaat het een beetje?              Ja

14:10 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |