10-04-09

Aimez-vous Mira?

Vroeger kon je als volwassene probleemloos een kind op schoot nemen en er wat mee dollen. In het post-Dutroux-tijdperk pas je beter wat op je tellen; één aarzeling, één slecht gecontroleerde beweging en het parket staat voor je deur, met in hun zog de fijne luiden van Het Laagste Nieuws en een horde paparazzi. Ik hou het zekere voor het onzekere en sla spontaan op de vlucht van zodra kinderen mijn perimeter betreden. Mij zal dat geteisem niet liggen hebben. Niet letterlijk en niet figuurlijk!

 

Het is mij een volslagen mysterie waarom ik over kinderen begonnen ben, want ik wou het eigenlijk hebben over de Vlaamse chanteuse Mira. Ik woon in een Franstalige ‘patelin’ en het duurt meestal een hele poos voor Vlaamse cultuuruitingen hier doordringen. Ik zou overdrijven als ik zeg dat we hier veel last hebben van Christoff of Laura Lynn of K2. Wemmel zal tot lang na hun dood het dorp van Nicole & Hugo blijven en daardoor hebben we hier sinds enkele decennia wat last van de Wet van de Remmende Voorsprong. Ter illustratie: vorig jaar was Stef Bos een topact in de programmatie van het culturele centrum alhier. En in 2007 ook. En in 2006 ook. En in 2005 ook. En in 2004 ook, - al had ie toen af te rekenen met Johan Verminnen.

 

Maar we zouden het over Mira hebben. En om meteen alle twijfel weg te nemen: ik lust haar niet. Ik krijg meer bepaald ‘pellekes’ van haar karamellenverzen. Noem het schurft, eczema of de sijskes… In elk geval is het een fysieke reactie die je als hedonist te allen tijde probeert te vermijden. En toch moet ik heel even door de zure appel heen bijten. U heeft het recht om te weten waarom ik Mira en haar liedekens niet lust.

 

Laten we beginnen met het soort verkavelingsvlaams dat La Mira hanteert. Het kind kan er natuurlijk ook niet aan doen dat ze uit Antwerpen komt en er aan de Studio Herman Teirlinck school gelopen heeft. Ik ben voor vrijheid en voor blijheid en dus vind ik dat iedereen vooral dat taaltje moet spreken waar hij of zij zich het best bij voelt. Alleen kakkebroekjes durven niet kiezen voor ofwel standaardtaal ofwel dialect en brabbelen dan maar iets wat tussenin zit. Ze doen maar… Helaas is het taalgebruik in de Mira-teksten nog ergerlijker: het is gewoon de luie versie die door bakvissen en tieners ook bij het chatten gehanteerd wordt:

            kga wsl ni mogen = ik zal waarschijnlijk niet mogen.

 

Bij Mira wordt dat:

            Zegt mij wa dak moet zeggen
            Welke steen dak moet verleggen
            Van wie te houden en wie te haten
            Wat dak moet doen en wa dak moet laten
en ook:

            ik ken mijn grenzen ni, ik ken mijn grenzen ni
            grenzen zijn voor mensen die ni weten waar naartoe
            en ik weet da zo goe
 

Ook inhoudelijk roepen de tekstbrouwsels niks dan vragen op. Laten we nog even naar de voorgaande verzen kijken: ik ken mijn grenzen niet; grenzen zijn voor mensen die niet weten waarheen; en dat weet ik net wel goed. Dit is natuurlijk psychologie van de kouwe grond. Er zijn over grens- en normbesef heel veel zinvolle dingen te zeggen. Maar niet op rijm en dus is de kans dat we die zinvolle reflecties ooit in een liedje van Mira terugvinden heel erg klein.

 

Zullen we – whilst we are at it – ook de filosofie eens lekker verkrachten?

Komt Mira weer:

            u zat zeker te dromen vanachter in de klas,
            toen de meester de zin van het leven voorlas

 

We weten allemaal dat het lager en secundair onderwijs in  de metropool hoge toppen scheren, maar een (school)meester die de zin van het leven voorleest, daar zit de wereld al lang op te wachten. De zin van leven, Mira meiske, is niet iets wat ergens in een boek staat en voorgelezen kan worden. De zin van het leven ontdek je, gaandeweg, door dingen te doen en dingen te laten, door naar jezelf en naar anderen te kijken en te luisteren, door beslissingen te nemen en – vooral – door veel te twijfelen.

 

Mira meiske, schrijf vooral lekker verder al die versjes met een hoog Lolita-gehalte:

            Ik moet dringend ergens nen berg gaan beklimmen
            Of aan een stuk of twintig losse relaties beginnen
            Want anders kruip ik in mijn kist
            Met het jammerlijk gevoel
            Dat ik iets heb gemist

maar stop met ons er op de radio mee lastig te vallen. Later, als je groot en een tikkeltje verstandiger bent, mag je het nog eens proberen.

17:09 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

hilarisch en de nagel op de kop! Ik heb me onlangs ook nog geërgerd aan Mira, Hannelore Bedert en consoorten.

Gepost door: fILLE | 11-04-09

mijn dochter van 4 vindt haar de max. Nuff said.

Gepost door: goldfish | 04-05-09

heerlijk! vlot van ritme en fijn van pen! ik lust hier nog van!

Gepost door: Eli | 10-06-09

heerlijk! vlot van ritme en fijn van pen! ik lust hier meer van!

Gepost door: Eli | 10-06-09

De commentaren zijn gesloten.