11-04-08

Ma Shiatzu

blog_club001Het is de eerste echte lentedag. De zon moet ’s morgens nog hard opboksen tegen mist en kou, maar ze lijkt nu het pleit gewonnen te hebben. Het is half twaalf. Ik loods mijn wagen door de smalle straatjes van de Rotterdamse binnenstad naar de parkeertoren van het World Trade Center, vind een plaatsje op de vijfde verdieping en sta een paar minuten later op de stoep in de Meent. In de verte hoor ik een draaiorgel-op-speed: het lijkt wel of driehonderd muzikanten in open lucht van jetje aan het geven zijn, maar uiteindelijk blijkt het een volautomatisch kar. Twee mannen met collectebussen cirkelen om de kar, op zoek naar centen. Ik loop in een brede boog om hen heen en steek het Beursplein over. Ik heb tachtig minuten zoek te maken voor mijn afspraak. Dat is te veel om gewoon een wandelingetje te maken en te weinig om een museum in de buurt te bezoeken. Ik weet geeneens of Rotterdam überhaupt musea heeft.

 

Het Van Oldenbarneveltplein wordt gedomineerd door het imposante terras van brasserie Raoul: tientallen tafeltjes en vier keer zoveel stoelen langs de drie gevels van het etablissement, van het straatgewoel afgeschermd door windschermen. Slechts één tafeltje in de zonnige zone van het terras is bezet. Ik ga op veilige afstand zitten, met de zon pal in mijn gezicht. De vrouw bestelt tomatensoep, ik hou het bij een koffie. Afwisselend zit ik te staren naar de mensen die haastig de Beurstraverse in lopen. Dit is een strategische plek Achter mij liggen Media Markt en C&A, links van mij de Bijenkorf en een trits kledingzaken, voor mij Vroom & Dreesman en de boekhandel Donner. Voortdurend zie ik plastic zakken (sorry: tasjes) van die winkels door mijn gezichtveld evolueren.

 

De soepeetster naast mij heeft ondertussen het gezelschap gekregen van een vriendin met een uitpuilende zak van Vroom & Dreesman. “Druk sèg!”, zegt ze luid genoeg opdat het hele terras het zou horen. “Een duvelse teringzooi, die hele V&D!” Op het ticket lees ik dat de dienster Leni heet. Fluks komt ze aan het tafeltje van de twee taterende dames. Nummer twee bestelt een broodje Unox. ‘Weer soep…’, denk ik. Fout dus! Even later verschijnt Leni met een broodje waartussen een dampende rookworst geklemd zit. De geur waaiert mijn richting uit. Ik krijg honger…

 

Mevrouw Soep en mevrouw Rookworst hebben ondertussen het gezelschap gekregen van een derde vriendin, die nog luider en nog platter praat. Leni loopt langs. Ik wenk haar en bestel een Club Sandwich. “Getoast of niet-getoast?” vraagt ze. Ik vraag de getoaste versie. Even later brengt ze een bord met twee torens toast waartussen allerhande lekkers zit: eitjes, sla, tomaten, gesmolten kaas, geroosterde kippenfilet, geroosterde bacon. Twee houten prikkers houden het imposante gevaarte bij elkaar. Langs de toasttoren stroomt traag een lik cocktailsaus naar beneden. Ik begin te watertanden…

 

“HALLO!!!” Nummer drie probeert de aandacht van Leni te trekken, die enkele tafels verderop lege glazen op een dienblad zet. Het halve terras schiet wakker uit een soezende rêverie en kijkt mij richting uit. Ik verberg me zo goed als dat kan achter mijn broodtoren. “HALLO!!!”, buldert nummer drie weer. Leni rept zich naar de tafel.

“Doet u mij een Ma Shiatzu!”

Leni fronst de wenkbrauwen.

“Nou gewoon, een Ma Shiatzu!!”

“Oh, bedoelt u een macchiato, mevrouw?”       

“Hè, getver, doe dan maar gewoon een mok koffie met warme melk…”

 

Ik leg mijn bestek even neer in noteer in mijn schriftje: ‘TODO: post ‘Waarom hebben Nederlanders nog nooit alleen een Nobelprijs gewonnen?’

 

Thuis merk ik dat mijn vage vermoeden ietwat voorbarig was. De lijst van Nederlandse Nobelprijswinners is langer dan de lijst van Belgische Nobelprijswinnaars. De rest van mijn veronderstelling klopte tussen pakweg 1929 en 1995: Nederlanders hadden altijd een niet-Nederlander nodig om een Nobelprijs te kunnen winnen. Hoe we dat wetenschappelijk moeten interpreteren weet ik niet. Maar ik weet wel dat je op een dinsdagmiddag in april, op een terras in Rotterdam, tamelijk onnozele wijven tegen het lijf kan lopen.

09:31 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.