18-02-08

Stik (niet)!

Meestal ben ik zo zen als een rietstengel in de maartse ochtenddauw. Maar deze voormiddag ben ik een paar keer mijn stoïcijnse rust verloren en het was – alweer – de schuld van de anderen.

 

Het is de laatste dagen nogal windstil en dat is niet goed. Als het een beetje waait, dan wordt de rotzooi die we met zijn allen de lucht injagen, keurig verdeeld. Elkeen krijgt zijn portie rommel, of hij nu in een maagdelijk Bretoens dorpje woont dan wel in het zwaar geïndustrialiseerde Kallo. Waait het niet, dan blijft al die prut hangen waar hij geproduceerd wordt: boven mijn geliefkoosde Wemmel, langs de iets minder geliefkoosde maar toch nuttige Brusselse ring, langs de A12… Als dat een poosje zo aanhoudt, wordt er van overheidswege een smogalarm afgekondigd. Het gaat hier om een draconische maatregel die de burgers verbiedt snelheden hoger dan 90 kilometer te ontwikkelen. (Er is, geloof ik, een uitzondering gemaakt voor vliegend materieel en voor treinen.)

 

Bij een smog-alarm komt heel wat kijken: mannetjes die bij nacht en ontij de baan opgestuurd worden om overal ‘smog-borden’ te gaan omdraaien; nieuwslezers en -lezeressen die ons dagen op voorhand op de hoogte stellen van het feit dat we onze snelheid zullen moeten matigen; deskundologen in luchtprut die op de radio en de televisie komen uitleggen hoe het zo ver is kunnen komen; ordehandhavers die van onder hun kepi affirmatief komen bevestigen dat er weliswaar geen extra snelheidscontroles voorzien worden, maar dat de geplande controles op de naleving van de snelheidsbeperking gericht zullen worden; verkeersinfo die er ons elk half uur moet aan herinneren dat 120 vandaag 30 te veel is, vliegende reporters die van op een brug over de snelweg kond doen van de situatie…

 

Deze morgen zette ik mij om half acht motorisch in beweging. Ik was al sinds zaterdagmiddag murw geslagen door de berichten over het smogalarm en had besloten me vandaag keurig aan de regels te houden. Nog nooit ben ik op zo korte tijd door zoveel medeweggebruikers ingehaald. Pompeuze berlines, kleine schijthuisjes, bestelwagens, autobussen, kleine en grote vrachtwagens, sleephutten en campers…allemaal fietsten ze me vrolijk voorbij. Ik voelde me volslagen voor lul zitten, met die 2.100 toeren per minuut en die 90 km/u op het dashboard. Hoe verder mijn 15 kilometer lange rit vorderde, hoe kwader ik werd.

 “Stik!”, had ik willen schreeuwen naar iedereen die ongegeneerd langs me heen reed. “Stik in die vieze prut die jullie zelf produceren. Of neen, nog beter: stik niét! Blijf leven en word elke dag wakker met een rochelen van heb ik je daar. Blijf onder de levenden en krijg een pijnlijk, rasperig gevoel in je keel telkens wanneer je in een auto stapt. Leef, wees vruchtbaar en werp een nageslacht met paarse pukkels over hun hele lijf. Word oud en verlies elke dag een stukje van uw beoordelingsvermogen en uw helderheid. Trek het nog een paar jaar, maar voel hoe u stilaan veranderd in een plant door alle rommel in uw lijf. Droog uit! Verschrompel!

17:04 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Keep it cool Ik heb uit wraak een dikke scheet gelaten ;-)
Kwestie dat een ander dit dan ook mag snuiven.

Gepost door: Lazyman | 19-02-08

;-) nja some people zouden ze eens in hun garage moeten opsluiten met hun draaidne auto erbij ;-)

Gepost door: jeronimo | 19-02-08

bij het vorige smogalarm reed ik met ons mama nietsvermoedend op de autostrade, we vonden 't wel verdacht dat we iedereen inhaalden (tiens?) en ineens zagen we daar een bord: 90, smog... woeps, vergeten.... :-)

Gepost door: anijsje | 19-02-08

hier hier!

Gepost door: goldfish | 19-02-08

40 kilometer fileverkeer komt overeen met het roken van één pakje sigaretten. Are you a happy smoker?

Gepost door: Frederic alias de Coos | 06-03-08

De commentaren zijn gesloten.