09-02-08

Radiologie

peterpodcast“Wil je eens luisteren?”, vroeg hij en hij wachtte mijn antwoord niet af om alvast zijn i-pod en de bijhorende oortjes uit het doosje te vissen. Het was geleden van mijn autoloze tijd dat ik nog oortjes had ingehad. Bij mij blijven die krengen om een of andere reden niet zitten. Bij de wat duurdere oortjes krijg je een set opzetstukjes waarmee je naar hartelust kan experimenteren, tot de oortjes muurvast zitten. Maar ik kan experimenteren wat ik wil, al na enkele seconden willen die dingen weer naar buiten. Het zal wel aan mijn oren liggen. Misschien luister ik te veel en zijn ze daardoor wat vergroeid...

 

Met zijn rechterduim schuift hij over de knoppen, tot hij gevonden heeft wat hij zocht. “Hier, nog even muziek en dan begint het.” Met een bijna sacraal gebaar overhandigt hij mij de oortjes. Ik luister ’s morgens altijd naar de foute zenders en daarom heeft hij voor mij de Grote Peter Van de Veire Show gepodcast. Ik breng de oortjes in en hou ze met beide handen tegen mijn oren. Ik hoor een onderonsje tussen een mannenstem en een vrouwenstem. Hij toont voor hoe je met je wijsvinger je onderlip naar beneden kan trekken om ze daarna tegen de bovenlip te laten klappen. Zij probeert het na te doen. Eerst komen er doffe plofgeluidjes, maar na een beetje oefenen kan ook zij klak-geluidjes maken. Hij : “Je kan het ook met de bovenlip tegen de onderlip. Dan hoor je dit.”

 

Ik kijk even op. Zijn blik houdt het midden tussen verwachtingvolle spanning en plaatsvervangende pret. Ik glimlach even en probeer me opnieuw op de podcast te concentreren. Het gaat, zo vermoed ik, over manieren om ’s ochtends je gelaatsspieren los te werken. “Je kan ook zingen”, zegt hij en hij brult iets dat Beotiërs wel eens als opera durven bestempelen. Zij probeert mee te doen en maakt de karikatuur nog wat grotesker. Aan de toog wordt nog een rondje glazen neergepoot. Ik loop achter, want ik ben volop bezig met het beluisteren van een podcast en daar heb ik beide handen bij nodig. Het studiogesprek tussen de mannenstem en de vrouwenstem deint eindeloos uit. Nu gaat het over lichaamsoefeningen die je ’s morgens kan doen om fit aan de dag te beginnen. Ze beleven allebei de lol van hun leven. Ik iets minder...

 

Na tien minuten hou ik het geluidsfragment voor...euh...bekeken. “En?” vraagt hij. Ik voel me een beetje als een oude tante die bij een kersvers ouderpaar over de wieg hangt en een schreeuwlelijke boorling ziet liggen. “Ik...euh....ik denk dat ik toch een heel ander ochtendtemperament heb. Het zal wel een leeftijdskwestie zijn.” Hij glimlacht even. “Ja, dat zal het zijn...”

 

Hij borg de i-pod en de oortjes op. We hadden de handen vol met pilsjes drinken en dus had ik niet meer de gelegenheid om hem te vertellen dat ik een gruwelijke hekel heb aan praatjes en babbeltjes op de radio. Ik krijg het lichtjes op mijn heupen wanneer Lisbeth Imbo ’s morgens even na half acht aan Frank Deboosere vraagt: “En, Frank, moeten we deze morgen een extra trui aantrekken om uit werken te gaan?” En dat hij dan antwoordt: “Wel ja, Lisbeth, die trui zal zeker van pas komen, want omdat de anticyclonale wig boven de Atlantische oceaan stilaan onze kant uitkomt...” Vertel gewoon of het gaat regenen of waaien, aap! Ik ben oud genoeg om te weten wat mij te doen staat.

 

Als je iets in een microfoon zegt, dan richt je je tot toehoorders die verderop zijn, niet tot degene die aan de overzijde van de tafel zit. Je moet toch geen Wittgenstein zijn om dat in te zien. Er is iets goed fout met al die gezellig, knusse, kom-er-even-bij-zitten babbeltjes. Radio 2 en Donna zijn er al jaren door verziekt, nu is blijkbaar Studio Brussel aan de beurt en stilaan wordt ook Radio 1 ervoor klaar gemasseerd. De hele FM-band is verworden tot een langgerekt, radiofonisch koffiekransje. Een tsunami van getater. Een kakofonie van gekwebbel.

11:11 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.