21-01-08

Tempus fugit

Wegens een nieuwe verslaving kom ik er in het weekend niet meer toe een bericht bij elkaar te harken. Ik vind dat van mezelf een beetje flauw, maar laten we er van uit gaan dat het slechts een fase in mijn ontwikkeling is en dat alles dus zal koelen zonder blazen. Ik zou mezelf natuurlijk een week kunnen opsluiten en de beker tot op de bodem leegdrinken, maar dat is dan weer slecht voor mijn sociaal netwerk. En sociale netwerken heb je nodig als je jezelf een beetje staande wil houden in deze wrede wereld.

 

Goed dan. Wat valt er op een maandagmorgen zo allemaal te vertellen? Misschien dit: zoals doorgaans op gewone werkdagen, gooi ik mij kort na halft acht met mijn rijtuig op de Brusselse ring. Er zijn nogal wat mensen die een voorkeur voor dat zelfde tijdstip hebben, want ik ben daar nooit echt alleen. Bij veel automobilisten is de Brusselse ring blijkbaar erg in trek; vaak zijn er meer automobilisten dan die ring aan kan. En dus zit iedereen een beetje langs, voor en achter elkaar heen te wriemelen. De ene automobilist staat links en wil naar rechts, de andere staat rechts en wil naar links en allemaal willen ze tegelijk ook heel erg vooruit. Dat gaat slechts moeizaam en daar komt meer getoeter van dan mij lief is. Omdat ik zelf een zeer groot respect heb voor de wegcode, negeer ik alle vormen van getoeter. En ik negeer ook alle lichtsignalen. Zolang ik die horde overstekende elanden niet met eigen ogen op mijn traject waarneem, zie ik geen enkele reden om af te remmen of van traject te veranderen. 39 en eigenwijs, zo ben ik nu eenmaal.

 

Er is steeds van enige opluchting sprake wanneer ik het klaverblad van Strombeek-Bever verlaat en de A12 richting Antwerpen oprij. Op de A12 zijn de mensen beschaafder. Er wordt niet getoeterd, er worden geen lichtsignalen gegeven en er wordt niet gewriemeld. In zo’n gezapige omstandigheden ga ik doorgaans op zoek naar een sigaret die mij gezelschap houdt op het stuk autosnelweg tussen Meise en Londerzeel. Des zomers gaat het raampje wijd open en begroet ik het ontwakende Vlaams-Brabantse landschap van Rossini. Des winters blijft het raampje op een kier en zit ik diep weggestopt onder een pet.

 

Deze morgen was niet anders dan de andere maandagmorgens: toet-toet, blink-blink, toet-toet en dan…oef…rust! Nog geen tien seconden later rijdt er alweer zo’n patsertje pal achter mij aan, druk in de weer met de hendel van zijn verstralers. Ik heb ondertussen geleerd dat je op een snelweg beter niet kan uitstappen om even te gaan vragen wat er aan het handje is en dus besluit ik de druktemaker straal te negeren. Ik trek de pet nog wat dieper over mijn hoofd en kijk strak voor me uit. Enkele tellen later rijdt de druktemaker langszij. Ik werp een vluchtige blik en herken plotseling vriend Y., die wijd met de armen gesticuleert. Ik steek mijn duim op en probeer er in gedachten een vraagteken achter te zetten. Hij beantwoordt het gebaar met ook een opgestoken duim.

 

Wanneer ik de snelweg moet verlaten, rijdt hij voor mij. Ik knipoog twee keer met het groot licht en zet mijn richtingsaanwijzer aan. Hij ook. (Bericht voor Otto: ‘Hij ook’ heeft betrekking op het aanzetten van de richtingaanwijzer, niet op het knipogen met de lichten.) ‘Wat krijgen we nou? Y. werkt toch in Antwerpen? Of heb ik me vergist en rijdt er iemand anders voor me?’  De auto voor me gooit zich aan de kant op een parkeerstrook voor vrachtwagens. Ik aarzel: stoppen of nog honderd meter doorrijden en stoppen op de parking van het werk. Ik zet me aan de kant voor de andere wagen, laat de motor draaien en stap traag op de Opel af. Y. stapt uit en komt met wijdopen armen op me toe. “Gelukkig nieuwjaar, maatje!” Het is kwart voor acht ’s ochtends. Op de invalsweg naar het industrieterrein staan twee pipo’s in maatpak elkaar innig te knuffelen.

 

Een blog is een beetje een geheugen. Het is van toen geleden dat ik Y. nog gezien of gesproken had. Tweeënhalf jaar. Hij is ondertussen getrouwd en de trotse papa van een dochter van 6 maanden. Ik besef plotseling dat de dingen écht snel voorbij gaan…    

 

 

09:40 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.