29-11-07

Moeders wil...

 

Ringtones-lounge-BIG3Zal ik u even doen schrikken door het over ringtones te hebben?  Het heeft me enige moeite gekost om dat woord uit mijn strot te krijgen, dus ik verwacht een beetje dat u me voor de duur van dit stukje met enig respect bejegent. Een 39-jarige die het woord ringtones gebruikt, er zijn volgens mij al voor minder gedenkplakken tegen gevels genageld. Ikzelf heb een Nokia 6310, een toestel dat in hoofdzaak ontworpen werd om mee te telefoneren. Hij doet het, ondanks 2 zwemlessen, nog steeds uitstekend. En wanneer iemand mijn nummer vormt, belt hij gewoon. (Dat laatste is niet helemaal waar. Hij reproduceert een telefoonachtige versie van ‘Scotland The Brave’ Die heb ik ingesteld omdat ik overal om mij heen die akelige Nokia three-tone hoorde en een beltoon wou die veel minder gebruikt wordt. Het werd Scotland The Brave omdat ik ‘iets’ heb met die compositie.)  

 

Vorige week was ik in Milaan voor een internationale meeting. In de luchthaven, in de metro, in het treinstation, in het restaurant, in de hotellobby, in de hoge hallen van Fiera Milano, in de toiletten van alle voorgaande…overal en op elk willekeurig moment kon je polyfone beltonen horen. Hits van nu en hits van vroeger, van Amerikaanse artiesten en typisch Italiaanse wijsjes, heel erg luid of gewoon luid, maar altijd minstens een halve minuut lang. Ik heb het gevoel dat de beltonen van een gsm niet langer dienen om de eigenaar van het toestel erop attent te maken dat iemand hem of haar wil spreken. De beltoon moet een deel van het karakter of de identiteit van de eigenaar tot uitdrukking brengen. De beltoon is net zoiets als een tattoo of een piercing, een knaleng lycra rokje of een Romeinse boord, een A-speldje op de revers of een VTM-ssticker op de achterruit van de wagen. 

  

Het zou ons te ver leiden een uitgebreide typologie te maken op basis van de door de gebruiker gekozen beltonen. Natuurlijk, iemand die de Imperial March (Darth Vader’s kenwijsje) op zijn gsm zet, is wellicht het principe van Law & Order genegen. Wie het houdt bij ‘Kom dans met mij’ van Frans Bauer & Laura Lynn wordt vermoedelijk vaker gespot in taveerne ’t Oud Gemeentehuis dan in Studio Logos. En ‘Tonight’ van Milk Inc. komt meer dan  waarschijnlijk uit de felroze, gepimpte gsm in het rugtasje van die bakvis-met-navelpiercing die daar in het hoekje aan een Bacardi Breezer staat te lurken. 

   

russianbride001Als het u enigszins kan troosten: in de nieuwe Europese landen is het nóg erger. Aan de conferentie van vorige week namen delegates uit 42 landen deel. Oostelijk en centraal Europa hadden hun managementdellen afgevaardigd, opgedirkte fausses blondes die de handen vol hadden aan het voortdurend bijstiften van de lippen. Ook tijdens de presentaties, ook tijdens de lunches, ook tijdens het galadiner. De dames hadden het zo druk dat ze niet de tijd gevonden hadden om hun gsm in trilstand te zetten. Dus werden de sprekers regelmatig onderbroken door amechtige tsjingeltsjangel die uit de schreeuwerige handtassen opsteeg. Het werd voor de andere deelnemers al snel een spelletje: aan de hand van de beltoon raden wat de nationaliteit van de eigena(a)r(es) van de gsm zou kunnen zijn. Poland! Wrong, Slovenia. Serbia! Wrong, Belarus. Hungaria! Wrong, Russian Federation  

   

 

Wie weinig gevoel voor zin voor humor heeft, kan aan dat euvel door ijverige neringdoeners laten verhelpen. Er bestaan beltonen in de vorm van iemand die om een taxi roept of in de vorm van een forse portie gejodel. Ik heb begrepen dat zelfs de bitsige “Shut up!” van koning Juan Carlos aan het adres van relmacho Hugo Chavez aan een steile carrière als beltoon bezig is.

 

 

Gisteren ontvouwde de Britse journalist Julian Keane op de BBC World Service een ideetje dat even eenvoudig als geniaal is. Het probleem met al die beltonen is dat ze a) zo generisch zijn dat bijna iedereen zich telkens aangesproken voelt en b) veel te luid staan. Keane stelt voor om als beltoon gewoon een sample te nemen van je moeder die op strenge en gebiedende toon zegt “Julian, answer that call. Now!”  Iedereen herkent onmiddellijk en feilloos de stem van zijn eigen moeder. Zelfs in een zeer lawaaierige omgeving dringt de boodschap tot de bestemmeling door, zonder dat andere mensen in de perimeter zich aangesproken voelen. Ongemerkt dus…

 

 

Ik denk dat ik moeder Stof binnenkort eens een microfoon onder de neus ga houden…  

 

10:54 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Uw moeder een microfoon onder de neus duwen ? Da kan ni, uwe gsm kan da ni aan ;-)

Gepost door: Lazyman | 29-11-07

De commentaren zijn gesloten.