10-11-07

Gepluimd

Afgelopen woensdag heb ik nog eens onwelkom bezoek gehad. Onwelkom omdat het bezoek onaangekondigd is. En nog meer onwelkom omdat de bezoekers zich – in mijn afwezigheid dan nog wel - vrijelijk bedienen van mijn spullen zonder erbij te vertellen waar ze met die spullen heengaan. Errug vervelend, vind ik.

 

Eind oktober was ik een heel klein beetje in hoera-stemming. Het was van 26 oktober 2006 geleden dat ik nog eens was beroofd. Die keer had iemand (enkelvoud of meervoud, daar heb je altijd het raden naar) het kleine zijruitje van mijn auto ingeslagen om zich te bedienen van twee pakjes sigaretten en een flesje aftershave. Stonk(en) hij en/of zij een beetje? Had(den) hij en/of zij dringend een sigaret nodig? Verveelde(n) hij en/of zij zich een beetje en leek een autoruit aan diggelen slaan hem/haar/hen wel een leuk ideetje? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik door de bijtende kou en de striemende regen van Luik naar Wemmel gereden ben, om daar, doodmoe en verdrietig, nog een half uur te klooien met plastic en kleefband.

 

In oktober 2006 was de ‘buit’ nogal beperkt: twee pakjes sigaretten en een half flesje aftershave. Volgens mij kan je dat, mits enige planning, zelfs vanaf een leefloon financieren. Volgens mij kan je het zelfs bij elkaar zeuren; ik zou maar wat blij zijn dat sommige mensen ophouden met vijlen en zagen in ruil voor twee pakjes Marlboro en een half flesje Aqua di Gio. ‘Ge moogt in de Walen nooit iets in uw voiture laten liggen of ze zijn er mee weg’, sprak een kroegkennis vermanend, op een ogenblik dat er nog niet van communautaire klierkoorts sprake was. Het prinsbisdom Luik is een vrijhaven van schurken en rabauwen, struikrovers en rapalje.

 

Neen, dan het lieflijke Wemmel, parel in de Vlaamse rand, met zijn vijvers en parken, natuurgebieden en gerieflijke landhuizen. Wemmel, waar de Wemmelse burger ’s avonds rond tienen moe maar tevreden de leden te rusten legt en de slaap der onschuldigen slaapt. Wemmel, oase van peis en vree, waar men elkaar vriendelijk en tweetalig goedemorgen toewenst. Wemmel, waar het respect voor mijn en dijn hoog gedragen wordt. Soezende slaapgemeente die zich ver van het hoofdstedelijk gewoel houdt. Kortom: gemeente waar je niet elke morgen met een bang hart de deur uit gaat, dan wel met een nog banger hart in de eigen woonst blijft.

 

Tarara! Dinsdagavond kwam ik thuis met een karrevracht spullen die ik zowel diezelfde avond als de volgende dag nodig zou hebben: lesvoorbereiding, syllabi, een portable, een beamer, een pak van de nieuwkuis, boodschappen van de Deli. Ik zag het niet zitten om drie keer heen en weer naar de vierde verdieping te zeulen en dus zocht ik een tactische oplossing. De syllabi verhuisden naar de achterbank. De gps en een kleine digitale camera verhuisden naar het handschoenkastje, de bederfbare eetwaren gingen in een zak, de niet-bederfbare verhuisden in een andere zak naar de koffer, net als de Nikon en de beamer. Hoera! Ik kon de trap op met slechts een portable, een pak van de stomerij en een zak boodschappen. En die zouden er de volgende ochtend nog zijn, alle andere spullen niét. Bàlen, zeg ik u!

 

Word je in hartje Bronx op klaarlichte dag geript, dan moet je daar niet over temen. Dat hoort daar zo’n beetje standaard tot het dagarrangement. Wordt je wagen, geparkeerd voor de voordeur, vakkundig en selectief leeggehaald, dan ontstaat er een soort kwaadheid waar je geen weg mee kan. Hoe zen ik ook ben of probeer te zijn, die rare mélange van verdrietigheid en boosheid kan ik nergens kwijt. Hoe harder ik probeer om het voorval weg te wuiven als een incident dat iedereen (en mij in het bijzonder) kan overkomen, hoe scherper het in al zijn treiterigheid aanwezig is. Treiterigheid, ja. De winkelrekken staan vol Nikon D80’s en SB600’s en objectieven. Als je niet oppast, gooien ze je met een Tomtom One Europe naar het hoofd. En digitale cameraatjes geven ze tegenwoordig als premium bij twee tonnen waspoeder. Wat er treiterig aan is, is dat klaarblijkelijk minstens één iemand mijn auto als een soort zelfbedieningswinkel beschouwt. Mijn auto is mijn mobiele nest. Ik breng er een stuk van de dag in door, stapel er de kranten en vakmagazines die ik nog moet lezen in op, de interessante artikels die ik voor anderen gekopieerd heb, adreskaartjes en aantekeningen... Ik kan niet leven met de gedachte dat vreemde handen daar in graaien.

 

Wat me nog meer van de melk brengt, is het commentaar over de modus operandi. Tot vijf keer toe werd door onafhankelijke bronnen geconcludeerd dat de dader(e)(s) iemand moet zijn die mij kent of mij toch systematisch volgt. De eerste twee keer heb ik dat afgedaan als cafépraat. De derde keer is er een vervelend soort twijfel in mijn hoofd binnengeslopen, misschien omdat de conclusie deze keer kwam van iemand die beroepshalve achter geboefte aan zit en orde handhaaft. Die twijfel is nogal destructief. Gisteravond ben ik nog snel een Standaard Boekhandel binnengeschoten. Een verjaardagscadeautje om diezelfde avond af te geven, een cadeautje dat ik pas zondag kan overhandigen en een boek voor mezelf. ‘Is het wel safe om dat boek voor mezelf en dat cadeautje voor zondag in mijn auto te laten liggen?’ zoemde het gisteravond voortdurend door mijn hoofd. een absurde gedachte, die verlammend werkt en waar je verder volstrekt niks mee aan kan.

 

Probeer daar maar eens de strijd tegen aan te binden...   

16:04 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

toch volhouden, makker ooit keert ook dat tij!
tot op mijn blog

Gepost door: joz. | 10-11-07

kn je je auto niet onder stroom zetten zodat een dief de schok van zin leven krijgt? ;-)
that sux dude :s

Gepost door: jeronimo | 10-11-07

. Volgens mij is het iemand die u kent. Of toch iemand die u al een tijdje volgt. Mocht ik u wezen, zou ik toch maar eens onder mijn bed kijken voor het slapengaan...

Gepost door: Coltrui | 11-11-07

ik snap wat je wil zeggen denk ik. Een paar maand geleden krastte één of andere onverlaat met een sleutel in het lakwerk van onze auto. Die voor de deur geparkeerd stond. Nadien betrapte ik me er zelf op dat ik telkens door het raam zat te kijken naar de auto.
Erg hoe een mens ongemerkt geobsedeerd raakt...

Gepost door: pierre du coin | 13-11-07

De commentaren zijn gesloten.