03-11-07

Herfstontwaken

Kijk eens wie dààr vanonder dat pak rottende herfstbladeren geklauterd komt! Is dat Stof niet?

Ja, dat dacht ik eerst ook, maar die blogt toch niet meer?

 

 

Er was links en rechts enige ongerustheid over de bijzonder lage frequentie van mijn posts. Ik kan u geruststellen: ik heb ze nog alle tien (mijn vingers) en er is geen sprake van writer’s block, existentiële crisis of zelfs maar een dipje. Ik heb gewoon veel om handen gehad.

 

In september en oktober tellen de dagen 24 uren. Tien à elf daarvan breng ik werkend door, in het zweet mijns aanschijns. Nog eens 2 uren gaan op aan allerhande akkefietjes die ik liever thuis doe: een manuscript herlezen (het ISBN-nummer wordt u t.z.t. geheel vrijblijvend meegedeeld), de kopij voor een folder ineen knutselen, vaktijdschriften doorbladeren, proefschiften lezen... We doen er nog twee uren bovenop voor allerlei huiselijke activitieten: bakken en braden, schillen en schuren, afwassen (ik ben er niet bijster snel in) en achter een swiffer aan lopen. Zeven uren slaap ik de slaap der onschuldigen. Nog toe te voegen: twee tot drie uren voor sociaal verkeer, vertier en algemene decompressie. (Zeg niet dat dat veel is. Ik heb jou na twee pilsjes nog nooit horen zeggen “Allez, ga nu maar naar huis om een stukje te schrijven”!) Kortom, ik kom aan 25-26 uren per dag en ook al ben ik een volslagen kluns in hoofdrekenen, iets zegt me dat er iets niet klopt.

 

Het mag dan druk (geweest) zijn, er zijn een aantal zaken waar ik de afgelopen maanden géén tijd aan gespendeerd heb. Ik som er voor de vuist weg een paar op:

 

-         Ik was niet betrokken bij de levering door Fiat van een witte landbouwtractor aan paus Benedictus. De Italianen hebben alles zelf geregeld, vanaf het prille idee tot en met de effectieve oplevering. Ook het pauselijke schild op de neus van de tractor en de dolby surround muziekinstallatie met Gregoriaanse gezangen waren ideetjes uit Turijn.

-         Ik ben niet vooraf geraadpleegd door Nordin Benallal in verband met een uitbraak uit de gevangenis. Er werd mij niet gevraagd een haalbaarheidsstudie te maken, ik heb geen advies verleend met betrekking tot merken en types vluchtwagen. De berekeningen over de spanwijdte en draagkracht van helicopter(tje)s waren evenmin van mijn hand.

-         Carrefour heeft mij schandelijk over het hoofd gezien als communicatie-expert bij de voorbereiding van hun eindejaarscampagne. Wie eind oktober al de kerststronken in promotie zet, speelt met vuur en drumt Sinterklaas in de hoek. We weten allemaal dat het de kinderen zijn die bepalen wat in welke hoeveelheden gekocht wordt. Als je die op hun zieltje trapt, kan je je toko sluiten.

-         Ik was op geen enkele manier betrokken bij de restyling van Radio1. De piepjes en fluittonen die door de stemmen van nieuwslezers en weervrouwen gemixt worden, zijn niét mijn idee. Het eindeloos pluggen van slechts een handjevol uitvoerende artiesten evenmin. U weet dat de VRT een hekel heeft aan consultants die een normale uurprijs vragen, dus de nieuwe Radio 1 moet veeleer een ideetje van Censydiam c.s. zijn dan van mij.

-         De groet bij wijze van afscheid “En een gelukkige Halloween!” moet geheel op het conto van enkele Londerzeelse onverlaten geschreven worden. Het was niet mijn idee, - ik beschouw mezelf eerder als een slachtoffer van die nieuwe rage en ik zal alles in het werk stellen om ze te bevechten.

 

Ziezo. Dat lucht op. En nu weer iets anders. Don Limpio wenkt...      

12:03 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.