17-10-07

Ma voiture parle Allemand!

Aston_Martin_DBS_interiorIk heb weinig of geen contacten in de haute finance. Verwonderlijk is dat niet. Er zijn weinig of geen private bankers die bij Staaf over de vloer komen en – omgekeerd – kom ik zelden of nooit op een golfterrein. Ik vind golf een beetje gedoe, eigenlijk. Je hebt blijkbaar 12 tot 15 golfsticks nodig om dat balletje in dat putje te krijgen, terwijl het volgens mij ook moet lukken wanneer je met één enkele stick gewoon wat harder of wat zachter mept. Doseren om te scoren, zeg maar.

Ik heb het even uitgevlooid en ik ben tot de conclusie gekomen dat ik welgeteld één bankier (een beetje) ken. Maar die bankiert ergens in het verre - en vooral grote – India. De laatste keer dat we elkaar gezien hebben, moet ondertussen ruim anderhalf jaar geleden zijn. Je kan dus niet zeggen dat we elkaars dorpel plat lopen. Dat komt onder meer omdat zijn wereld de mijne niet is. Ik heb een soort cijferdyslexie: ik zie het verschil niet tussen een zichtrekening die op plus 741 staat en een zichtrekening die op min 147 staat. Gelukkig werk ik voor een bedrijf dat wel goed is met cijfers en de hele boel voor mij bijhoudt. Bovendien is het een erg betrouwbaar en stipt bedrijf. Ik kom nooit droog te staan en ik heb al twee keer een cadeautje gekregen omdat het sociaal secretariaat een vergissing(-tje) begaan had.

   Bankiers zijn het grootste deel van de dag met cijfers bezig en ze praten graag over geld. Ik dus niet. Meer nog: ik heb een grondige hekel aan praten over geldzaken. Het liefst zou ik die hele handel uitbesteden, zodat ik me nog meet kan concentreren op dingen die ik belangrijk vind. Ik ben de afgelopen vier jaar hooguit één enkele keer een bankkantoor binnengestapt. Ze hadden een kopie van mijn identiteitskaart nodig en ik moest die persoonlijk gaan afgeven.  Ik mag dan al niks gemeen hebben met de haute finance, ik ken wel een paar mensen die hun boterham verdienen met dienstverlening aan die fijne luiden. Vriend M. rijdt bij wijze van dagtaak bankbazen rond in dure, blinkende wagens. De ene dag voert hij topbankier A. van Brussel naar Genève, de andere dag gaat hij een rimpelige, steenrijke douairière ten kastele oppikken voor een dagje bancair Brusselen. De bank waarvoor hij werkt is dan ook geen huis-, tuin- en keukenbank. Je moet er echt wel heel warmpjes bij zitten om daar een zichtrekening te mogen openen.  Vriend M. heeft voor zijn dagtaak de keuze uit een dozijn glimmende karren. Om de ouwe douairière naar haar kluis te voeren, kiest hij een zacht afgeveerde, fonkelende koekdoos met een lage opstap. Moet hij gauw-gauw de grote baas naar Frankfurt brengen, dan gaat dat met een grommende sportkar die meer paarden huisvest dan de Camargue en de New Forrest samen. In de garage staan verder ook wagens die uitstekend geschikt zijn om een bestelling pralines te gaan oppikken, om kleren naar de stomerij te brengen, om officiële documenten rond te voeren of om de baas naar het koninklijk paleis te brengen. Dressed for the occasion, - ook wat het vervoermiddel betreft.  Een enkele keer neemt zo’n bankbons zelf het stuur van zijn bolide. En dat is, luidens de verhalen van vriend M., altijd lachen geblazen. Die koetsen – recente topmodellen van dure merken – zijn tot de nok gevuld met elektronica. En laten de meeste bankiers nou net daarvan weinig kaas gegeten hebben. De ene keer wil het ding niet starten, een andere keer vertikt de wagen het om de deuren te ontgrendelen of schieten de ruitenwissers in gang terwijl de zon hoog aan de hemel staat. Elke solorit levert vroeg of laat een paniektelefoontje van de noodruftige bankbons op. Paniektelefoontjes die vriend M. ’s avonds op café naspeelt met een acteertalent dat zelfs Jan Decleir jaloers zou maken.  Gisteren was het weer van dattum. In een onbewaakt moment kreeg vriend M. een telfoontje van zijn baas, die op dat moment aan een rotvaart over de Luxemburgse autosnelwegen scheurde. “Au secours! Au secours! Ma voiture parle Allemand!” 

12:51 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

grappig verhaal over banken ; geen houten maar geldverzamelaars; grappig; groetjes

Gepost door: emily | 21-10-07

Miljaar Vriend M heeft een leuke job me dunkt :-) Ik wou dat ik keuze had uit die auto's :-(

Gepost door: Péke | 22-10-07

. "Au secours! Moi voiture parle Allemand!"
"Pas de problème, gas geven!"

Of was dat erover?

Gepost door: Coltrui | 22-10-07

Allo ? Allemand ? Da's toch gewoon Engels met een accent?

Gepost door: Aardvarksken | 23-10-07

Dat is in elk geval beter dan dat hij Frans klapt hé!
;-)

Gepost door: Sandrissimo | 23-10-07

De commentaren zijn gesloten.