09-10-07

Een beetje niet goed

Vitasana_blogMet de reisorganisatie OAD heb ik weinig gemeen, behalve dan misschien hun slogan: Je ziet ons ook overal! Midden september is het beurzenseizoen begonnen, dus moet ik weer de hort op. Interviewtje links, fotootje rechts, praatje met Jan of Pierre… De dagen en de weken zijn zo om. Twee keer met de ogen knipperen en het is kerstmis.

×Er zijn ondertussen maar een paar beurzen meer die ik nog niet gezien heb. Zo is de milieuvakbeurs Best in Luik al een paar jaar door de mazen van het net geglipt. Hetzelfde geldt voor het Stoffenspektakel, Infratech (grond- en waterwerken), Animalia Expo en een handvol antiek- en brocantebeurzen. Alle andere heb ik minstens één keer bezocht, van Babyboom tot Wij Trouwen, van Mega Erotica tot de vakbeurs voor begrafenisondernemers Funerall. Het gekke is dat ik het nooit beu word. Een enkele keer hou ik aan het vele stappen pijnlijke voeten over, maar dat is na een half uurtje weer over.×Het gebeurt wél regelmatig dat ik van een beurs thuiskom met een ongemakkelijk gevoel. Ik heb een bijzonder koele relatie met gemotoriseerde voertuigen. Als ik dan op een Tuningbeurs een paar uur in het gezelschap van echte automaniakken gespendeerd heb, voel ik me soms als een antropoloog op Mars. Of om Freek de Jonge te parafraseren: als iemand die met zweetvoeten een parfumeriezaak binnenstapt.×Twee weekends geleden – jaja, zolang heb ik er last van gehad! – stonden twee bezoeken op het programma: eerst naar Kortrijk voor Professional Wellness (vakbeurs voor wellness, beauty, fitness & health), daarna naar Gent voor Vitasana (vakbeurs voor gezond leven). Het is ondertussen in alle Belgische beursgebouwen verboden te roken, dus heb ik van de rit van Wemmel naar Kortrijk dankbaar gebruik gemaakt om een handvol sigaretten ‘erdoor te sleuren’…×Op Professional Wellness liet ik me verbazen door metershoge machines – het leken een soort volautomatische slachtbanken – waar je moest gaan in liggen om beter te worden. Er kwamen speciale lichteffecten aan te pas en pulserende waterstralen en stoom en muziek. Allemaal om kilo’s kwijt te geraken, maar mij krijgen ze vanzeleven niet in dat toestel. Ik stond er enigszins beteuterd naar te kijken, mij zeer goed bewust van het feit dat ik nog maar een paar dagen had om fase 1 van het Actieplan -10 tot een goed einde te brengen. ×Elders op de beurs waren demonstraties van diverse nieuwe beweeg-….euh…dinges van Move.to.live van ene meneer Les Mills. Ik zag een handvol volwassenen bezig met een soort halve bal en daarna zelfs met een hele bal. Het zag er allemaal zeer ritmisch uit, maar tegelijk ook erg vermoeiend. Een beetje uitsloverig zelfs. Dat mensen er geld voor over hebben om zich, in groep en op de tonen van schabouwelijke muziek, zo te laten afbeulen, is iets wat mij nog steeds met verwondering slaat. Enfin, ik was blij dat ik na een drietal uren van dat beweeglijk gedoe opnieuw in mijn auto zat.×Vitasana dan. Vitasana is hét vakevenement voor uitbaters van natuurvoedingswinkels, biokraampjes en zacht zwevende gezondheidsapotheken. Hoe dat nou precies ter sprake kwam, weet ik niet meer, maar op een bepaald moment vertel ik een standhoudster over mijn Actieplan -10 en de gestage vorderingen die ik maak.  “Deze morgen ben ik er zowaar in geslaagd een toast met gekookte ham te eten!”, zei ik niet zonder trots. Mijn gesprekspartner trok bleek weg. “Gekookte…ham? T..t..toast?” Ze keek me vol ongeloof aan, als was ik de baarlijke duivel in eigen persoon. “Jaha..”, ging ik enthousiast verder. “’s Morgens een toastje met gekookte ham en een paar koppen sterke koffie met een nutromaatje in. Meer heb ik niet nodig om het eerste deel van de dag door te komen. En ’s middag een sandwich met vleessla of américain...” In haar ogen was een raar gevoel van walging te bespeuren. דU zou beter de dag beginnen met een glaasje biologisch vijgen-pruimensap en een kopje groene thee” sprak ze me streng toe. “U kunt een sneetje zuurdesembrood beleggen met plantaardige paté van cranberry en eekhoorntjesbrood. ’s Middags mag u dan drie gistvrije speltcrackers met olijfolie en een lepeltje bio omeganaise eten, op voorwaarde dat u er een glas haverdrink met calcium bij drinkt.”×Het sermoen van de standhoudster kwam er op neer dat ik alles fout doe. Sterker nog: ik help mezelf volledig naar de kloten door te eten alleen al. Want ik haal mijn patatjes gewoon bij de Turk om de hoek, terwijl ik handgegraven biobintjes in de reformwinkel zou moeten kopen. En ik bak in Solo, terwijl ik kokosolie zou moeten gebruiken (daar zit namelijk veel laurinezuur in, schijnt het). En in plaats van ’s nachts ietwat beneveld een blik cassoulet open te draaien, zou ik eigenlijk een scheut gedemineraliseerd kokend water op een bakje vegetarische cupnoodles moeten gieten. Koffie? Not done! Je mag wel – naar hartelust – een infuus van peulvruchten drinken…×Ik ben een beetje ziekjes op die beurs buitengekomen. Ik heb een uithoek van de parking gezocht en daar een sigaret opgestoken om weer een beetje bij mijn positieven te komen. ’s Avonds heb ik genoten van stoofvlees met frietjes. En een donkere Westmalle of twee…   

12:03 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.