04-09-07

Toeters en bellen

 pavlov2Naar verluidt bulderen elke nacht een dozijn vliegtuigen door het zwerk boven Wemmel. Ik hoor die niet, want ik slaap. En als ik slaap, heb ik wel iets beters te doen dan naar vliegtuigen te liggen luisteren. Zelfs als Hannibal op een nachtelijk uur nog eens met zijn olifanten over de Alpen zou trekken, mag je mij vlakbij te slapen leggen; ik slaap de slaap der gelukzaligen en laat mij door niks of niemand storen. ˜ Mooie liedjes duren niet lang en dat geldt heel in het bijzonder voor het mooie liedje dat nachtrust heet. En dus ontstaat er hier elke morgen een kakofonie van piepjes die van mij een wakker mens moeten maken. Dat begint met een forse ‘péut!’ door de radiowekker die vlak naast me op het nachtkastje staat. De mensen van Philips hebben heel erg hun best gedaan om hun radiowekker te voorzien van het meest onaangename geluid ter wereld: een teringherrie die het midden houdt tussen een misthoorn en een sirene op EPO. Helaas is hun signaal niet van dien aard dat het mij uit de veren krijgt. Even voor zessen gaat de péut en binnen de enkele seconden ligt mijn rechterhand met zijn volle gewicht op de knop waarmee je omschakelt naar radio. Het nieuwsbulletin van zes uur hoor ik in een toestand die tussen slapen en waken ligt. Veel later op de dag herinner ik me soms nog een bericht uit dat bulletin. ˜ Even voor halfzeven is het opnieuw de beurt aan de wekkerradio, deze keer met een ‘wiééét’ die scheller is dan de ‘péut’, maar gelukkig een stuk minder hard. De wiééét herinnert mij eraan dat het stilaan tijd wordt om op te staan en iets te gaan doén. Dat mag douchen zijn, dat mag scheren zijn, dat mag een kop koffie drinken zijn, maar er moet in elk geval iets gebeuren. Erg inschikkelijk ben ik doorgaans niet. Ik gun mezelf nog vijf minuutjes. En dan nog vijf. En dan nog vijf…. ˜ Het kleine zwarte rekeltje brengt orde op zaken. Het kleine reiswekkertje gaat al minstens twee decennia mee en het is zo zuinig dat het bijna 3 jaar doet met een enkel batterijtje. Om kwart voor zeven geeft hij het bikkelharde bevel: ‘Eruit! Hop, de badkamer in! Tempo!’ Hij doet dat met een piep die niet eens zo hard is, maar de afgemeten toon waarop hij het doet, dwingt mij tot gehoorzaamheid. Het zwarte rekeltje voert het bevel van op een schap in de badkamer, dus ik moet er wel uit om hem het zwijgen op te leggen.  ˜ Mocht er iets fout lopen met hetzij de bleirende Philips, hetzij het zwarte rekeltje, dan is er nog steeds een slanke fin die mij middels een reeks piepjes attendeert op het feit dat het bijna zeven uur is en dat ik dus eigenlijk al verondersteld werd naakt en drijfnat op het badkamerkleed te staan met een tandenborstel in mijn handen. De enkele keer dat ik op dat moment achter mijn pc zit met een sigaret in de hand, veer ik op als een lemming om me alsnog van de diverse ochtendtaken te kwijten. ˜ Ik wou het eerst (Gaat ie weer, Grmpff!) Pavloviaans noemen, maar het is eigenlijk veel erger. Er zijn tientallen verschillende piepjes die bij mij allerhande verschillende reacties teweeg brengen. Ik lig op zaterdagmorgen heerlijk languit in bad en hoor het GSM-piepje voor een binnenkomend bericht. Ik lig op bed wat te soezen en hoor de msn-bliep wanneer iemand met je wil chatten. Ik zit in de fauteuil een spannend boek te lezen en hoor de ping van de microgolfoven. En ook overdag gaat het de hele dag door. Ping, piep, bliep, teut, tring… Telkens reageer ik onmiddellijk, zonder nadenken. Ik had bijna gezegd ‘instinctief’, maar dat is het dus niet. Het is aangeleerd, ik ben geconditioneerd om zo te reageren. Net als die hond van Pavlov. En het gaat verbijsterend ver. Als ik me niet vergis, is het in het nummer “Save Room” van John Legend dat er piepjes gesampled zijn die van een GSM afkomstig zijn. En wat doet deze jongen wanneer dat nummer op de radio speelt? Juist, ja… ˜ U weet – of u weet niet, dat weet ik eigenlijk niet – dat ik een tikkeltje argwanend was tegenover de Grote Vernieuwing van Radio 1. Meestal betekent zo’n Grote Vernieuwing: oude wijn in nieuwe zakken. De actualiteit moest voortaan doorsijpelen in alle programma’s – daar kan niks op tegen zijn – en het moest voortaan allemaal korter en compacter en flitsender. Met meningen. En met faits divers. Ik begreep uit de communiqués dat Radio 1 radio wou maken zoals het Laagste Nieuws kranten maakt: hapklare brokken van het type voor elk wat wils, overgoten met een zware Vox Populi-saus. Gisteren serveerde De Ochtend een meninkje van Bea Vandermaet waarvan ik allang weer vergeten ben waar het over ging. Deze morgen was Walter Van den Broeck aan de beurt met een meninkje over de televisieserie Thuis. Er was een itempje over het feit dat 1 op de 10 Nederlanders last heeft van eenzaamheid (terwijl het godverdomme hun eigen stomme schuld is!) en ook de 42ste verjaardag van Marc Degryse werd nieuwswaardig bevonden. Het zijn dingen waar je heel ven stil van wordt, op een dinsdagmorgen… ˜ Ik moet het nethoofd van Radio 1 enig krediet geven. Ik luister enkel naar de radio van zes tot acht ’s ochtends en ergens ruwweg tussen zes uur ’s avonds en middernacht. Hoe het overdag allemaal klinkt, weet ik nog niet. Daarvoor moet ik wachten tot ik eens een snipperdag neem. Maar van wat ik tot nu toe gehoord heb – hoofdzakelijk de programma’s De Ochtend, Vandaag en Exit – wil ik dit al kwijt. Onder, achter en tussen allerhande mededelingen – het weer, de verkeersproblemen, nieuwsitems – horen voortaan piepjes en bliepjes. Geen mens die weet waar die goed voor zijn. “…pling-er is vertraagd-fwie-verkeer op de E40-tureluut-richting Brussel-piep-vanaf Aalst tot Ternat-bling en in Groot-Bijgaarden-fwoe.”  “pjoew-volgende nacht koelt het-ping-gevoelig af met minima-swoosj-tot acht graden in het binnenland en-bliep-10 graden aan zee-plong…”  Censydiam zal het waarschijnlijk weer toppie en dolletjes vinden, maar ik vind er echt niks aan. Het is overbodig, het draagt niet bij aan de communicatie of aan de verstaanbaarheid en – vooral – het zet mij voortdurend op het verkeerde been. Wanneer de verkeersredactie waarschuwt voor een loslopende hond op de E313, denk ik dat de koffie klaar is. Komt Frank Deboosere vertellen dat het dit weekend prachtig weer wordt aan zee, dan loop ik richting microgolfoven om de lasagne eruit te halen. En wanneer Liesbet Imbo het nieuwsbulletin leest, ga ik op zoek naar mijn gsm om te kijken wie mij ge-sms’t heeft. Verwarrend, heel erg verwarrend allemaal!

(P.S.: Mijn oprechte verontschuldigingen voor de onnozele krulletjes tussen de alinea's. Klaarblijkelijk lust de nieuwe teksteditor de hard returns uit een Word-document niet...)  

10:29 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

bwwiieeeep ik vrazg me af welke nieuwe teksteditor, ik heb nog nooit een venrieuwgin gezine odmat ik de eenvouduige editor blijf gebruiken hardnekkig al sikb en, ik luister constant anr rdio 1 ook de vnerieuwd maar het is me allemaal wat te kort teriwl ik vroger sosm vond dat het ge^palaver te lang duurde
what the bleep?!

Gepost door: jeronimo | 04-09-07

de nieuwe radio 1 ik ben er ook niet zo voor te vinden. het muziekniveau is ook wat naar omlaag gegaan vind ik.

Gepost door: fILLE | 06-09-07

krediet ik geef ze nog wat krediet, vind de vlottere presentatie in De ochtend wel leuk, en die nieuwe bliepjes word je wel gewoon.. Maar ik haat dat op papier uitgeschreven spontaan gesprekje tijdens de krantencommentaren .. Waar is MvdL gebleven? Nog een geluk dat ze Johan Jansens het nieuws nog laten lezen. Dat was het nieuws.

Gepost door: Aardvarksken | 06-09-07

Onnozele krulletjes ? Ik vind ze schattig.

Gepost door: Zenobie | 12-09-07

De commentaren zijn gesloten.