30-08-07

Veranderdrang

Ik keek zonet enigszins verschrikt op mijn horloge. Niet op de wijzerplaat, maar op dat vierkante gaatje in de wijzerplaat waar elke dag een nieuw cijfer in verschijnt. Het staat op 30 vandaag. Als alles goed gaat, staat het morgen op 31 en zaterdag op 1. Geloof het of niet, maar ik begin nu al zenuwachtig te worden. Elk jaar rond 1 september krijgen we datzelfde gezeik: Will Tura met een ellendig liedje over de eerste schooldag.

 

Zolang je tot het schoolgaand deel van de bevolking behoort, vind je die eerste schooldag allesbehalve iets om een liedje over te schrijven dan wel te zingen. Zo’n eerste schooldag is immers hoe dan ook ellende: zeulen met veel te zware boekentassen, zoeken naar klaslokalen, aftasten wat voor pedagogisch en amicaal vlees je in de kuip hebt, moe thuiskomen omdat je nog steeds op het vakantieritme leeft, aan de slag gaan met kaftpapier, sakkeren omdat je er niet in slaagt een boek behoorlijk te kaften... Je zou het bloed wel kunnen drinken van die man die vrolijke liedjes schrijft over de eerste schooldag.

 

Ik heb nog een paar dagen de tijd om te piekeren over deze ene vraag: zet ik maandag zoals gewoonlijk de radio op of laat ik hem een dag zwijgen? Ik heb gelezen dat op die dag de Nieuwe Radio 1 geserveerd wordt en ik ben daar niet helemaal gerust in. Wat nu nieuw? Het nieuws is toch elk uur nieuw? En de perscommentaren zijn elke dag nieuw. En tussenin hoor ik af en toe nieuwe liedjes en deze zomer hoorde ik nog nieuwe stemmen. Is dat dan niet nieuw genoeg? Neen dus! Het moet nóg nieuwer.

 “Radio 1 klinkt met een nieuw jinglepakket strak en zakelijk, maar ook spannend en warm.” Strak en zakelijk, spannend en warm… Ik weet niet waarom, maar ik moet daarbij denken aan die krijtstreepkostuums uit de jaren zeventig. Die waren strak en zakelijk, maar ook spannend en warm, - vooral rond de geslachtsdelen. Ik heb het zelf niet meegemaakt, omdat ik als 2-jarige de voorkeur gaf aan een verse pamper boven zo’n krapzittend polyamidekostuum, maar naar verluidt kwam je pieterjan er na enkele uren helemaal gekreukeld en vernozeld uit.  Geef mij maar wol, katoen of zijde. Niet te strak, niet te zakelijk, niet te spannend en niet te warm. 

Er is nog iets wat me een beetje verontrust. “De nieuwe Radio 1 kiest ook voor een duidelijke muzieklijn: kwaliteitsvolle pop & rock met de juiste accenten.” Er is geen hond die weet wat daarmee bedoeld wordt. Legt Van Dyke Parks de juiste accenten? Randy Newman? Ben Sidran? Frank Zappa? Loudon Wainwright III? Zijn Rufusken? Michael Bublé? Bon, die hebben sjans want ze zijn allemaal native speakers en ze hebben die accenten dus waarschijnlijk wel onder de knie. Maar wat doen we met Paolo Conte of Manu Chao? Mogen die straks meedoen of deugt hun accent niet?

 

Het leuke van Radio 1 vond/vind ik dat je af en toe een verrassende ontdekking kon doen. Iets exotisch of een rariteit die door een eigenzinnige muzieksamensteller vanonder het stof was gehaald. Iets waarvoor je je auto aan de kant zette om te luisteren en vooral om te noteren wie dat was en hoe het nummer heette. Tegenwoordig hoef je niet meer aan de kant. Alle playlists staan op de website. Je moet een beetje gokken hoeveel nummers per uur verwerkt worden, maar alla, het verschil tussen Bruce Springsteen en Katie Melua hoor ik nog wel. Het probleem is een beetje dat ik – op Katie Melua na dan – het afgelopen jaar niet een keer de aandrang heb gevoeld om die playlists te gaan raadplegen. Ik hoor alleen maar dingen die ik een dozijn keer per dag hoor. En dan wéét je op den duur wel wie het is en hoe het nummer heet. Maar dan heb je geen zin meer om het ergens te (gaan) kopen.

 Ik weet niet of ik vrolijk moet worden van al dat vlakke geprogrammeer en dat gestroomlijn. Met het risico op gemeen gegniffel: vroeger was het beter. (Ach wat, vroeger was ik zelf óók beter, - in sommige dingen.)  

16:41 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.