24-08-07

Naaktheid

partynaked'Mon corps est la texture commune de tous les objets et il est, au moins á l'égard du monde perçu, l'instrument général de ma compréhension.” ['Mijn lichaam bepaalt het gemeenschappelijke weefsel van alle objecten en het is, in ieder geval wat betreft de waargenomen wereld, het algemene instrument van mijn begrijpen.'] 

Voilà, ik wou eens fors uit de hoek komen, dus gooi ik er maar meteen een citaat van de Franse filosoof Maurice Merleau-Ponty tegenaan. Leest u het rustig nog een keertje opnieuw. Ik heb het in de tijd ook een paar keer moeten lezen voor ik het enigszins begreep. (Over dat enigszins begrijpen waren de meningen overigens zeer verdeeld. Zo vond de prof die ons een inleiding in de fenomenologie had gegeven dat er in mijn geval nauwelijks van enig begrip sprake was. Maar dat natuurlijk geheel terzijde.)

 

Ik snij het thema van de lichamelijkheid aan omdat ik me zondag jongstleden een hoedje geschrokken ben. Ik heb van mijn moeder namelijk naaktfoto’s gekregen en dat was nogal..euh..verschietachtig. Bij een opruimactie had ze een (ouderwetse) enveloppe met fotoprints gevonden. In de enveloppe 36 x 2 prints. Op de eerste 2 x 28 prints stonden elektriciteitsleidingen en verdeelstekkers en stopcontacten en snoeren tegen een witgekalkte keldermuur. Op het saldo van de prints onder meer een Stof die zit te mediteren op de rand van het bad waar hij zo te zien net uit gestapt is.

 

(Voor de jongere lezertjes: Vroeger – ik bedoel in de negentiger jaren van de vorige eeuw – werden foto’s niet gemaakt met een gsm. Daar had je toen een speciaal toestel voor nodig waar je niet kon mee bellen. Een fotocamera noemde men dat toen. Je had fotocamera’s in alle vormen en maten, van ongeveer twee keer de omvang van een gsm – een ‘instamatic’ noemde men dat, maar vraag me niet waarom – tot ongeveer de omvang van een volwassen boterhamdoos. Voor je kon beginnen met foto’s maken, moest je in het toestel een zogeheten filmrolletje inbrengen. Zo’n filmrolletje was eigenlijk een lange, opgerolde strook lichtgevoelige kunststof waarvan een stukje werd belicht telkens je een foto nam. Eén keer de volledige strook belicht, werd de strook opnieuw in de beschermende huls gedraaid en uit het toestel gehaald. In gespecialiseerde laboratoria werden de lichtgevoelige stroken ontwikkeld. Door belichting van de (negatieve) beelden op lichtgevoelig papier werden vervolgens fotoafdrukken gemaakt. Het zou ons teveel afleiden om op alle details dieper in te gaan, maar het komt er in grote lijnen op neer dat je de belichte stroken naar een laboratorium moest brengen en vervolgens de fotoprints moest gaan ophalen alvorens je de resultaten kon bekijken. Zo werd aan het begin van negentiger jaren met foto’s omgesprongen.)

 

Er moet halfweg de jaren negentig iets fout zijn gegaan in mijn organisatie of in mijn huishoudkunde, waardoor het filmrolletje meer dan 10 jaar onontwikkeld bleef. Ik toefde in die tijd in de vakbladensector en als (hoofd)redacteur werd je geacht ook zelf foto’s te nemen. Er slingerden op mijn bureau bijgevolg een handvol diarolletjes rond. Maar dit was duidelijk fotofilm. Waarschijnlijk dat ik in die tijd daarom nagelaten heb het rolletje mee te geven aan onze huisontwikkelaar. Zo heeft het ruim 10 jaar overleefd, nu eens rechtop in het boekenrek, dan weer liggen in een mandje vol prularia. En op een mooie dag is het bij mijn ouders thuis terechtgekomen.

 

Jezelf terugzien op een foto van 10 jaar geleden is helemaal anders dan jezelf terugzien op een foto van toen je zes was. Die foto van jezelf als baby, peuter, kleuter of dreumes gaat over een andere ik dan de ik die je deze morgen in de spiegel zag. Een foto die 5 of 10 jaar oud is, gaat wél over diezelfde ik. En dat voelt om de een of andere reden vreemd aan. Je kent dat lichaam, je kent dat bakkes dat een beetje plagerig in de lens kijkt. Je herkent de fles badschuim, want de verpakking is in 10 jaar nauwelijks veranderd. En die handdoek met dikke blauwe strepen gaat nog steeds mee.

 

Naaktheid die anoniem is, daar kom je altijd mee weg. Maar naaktheid die een verbond sluit met herkenbaarheid en nabijheid, die doet mij even rillen.

 

11:24 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

alweer een mooi stukje nostalgie hier.. Ik herinner me nog dat wij een fotocamera altijd "ne kodàk" noemden, of het nu een Minolta of een Nikon was..
Gelukkig ben ik nog nergens een vergeten filmrolletje tegengekomen..

Gepost door: Aardvarksken | 24-08-07

De commentaren zijn gesloten.