21-08-07

Blije doos

GlassNet voor ik een paar dagen vakantie nam, liep ik zoals elke avond nog even bij de baas langs. “Deze namiddag werden de kasten van Meeting II opgeruimd”, zei hij. “Daar stond een doos waarvan ik denk dat ze van jou is.” Ik had geen flauw idee over welke doos het zou kunnen gaan. Het gebeurt wel eens vaker dat ik naar een congres ga en dan een doos(je) folders en catalogi meeneem, maar die worden de dag erna keurig leeggemaakt door de receptioniste. De ongebruikte folders gaan terug bij de voorraad folders, de catalogi gaan terug op de stapel catalogi en de doos wordt voor iets anders gebruikt. De afgelopen twee dagen had ik mijn bureau opgeruimd. Dat is een halfjaarlijks ritueel waar onder meer een perforator, een papierbak en een rugzak aan te pas komen. In de rugzak gaan dingen die ik meeneem naar huis: interessante artikelen die ik thuis wil lezen, dingen die helemaal niet thuis horen op een bureau (Neen, ik treed niet in detail!) en dingen waarvan ik tijdens het opruimen denk ‘Gôh, ligt dat hiér!?!?’ De perforator dient om gaatjes te maken in Belangrijke Documenten, die vervolgens in de systeemkast opgeborgen worden. Ik heb een systeemkast met 80 vakken – van Aantekeningen tot Website – maar daar zit zo goed als niks in. Ik heb namelijk een hekel aan gaatjes maken. En ik heb een hekel aan lades uit een systeemkast halen en ringen openklikken en Belangrijke Documenten klasseren en lades weer in de systeemkast steken. Ik leg alles een half jaar lang op stapeltjes. En twee keer per jaar zet ik mijn verstand op nul om met dat domme klassement bezig te zijn. Met een rugzak vol vakliteratuur sjokte ik de trap af. In Meeting Room II stond een plastic doos, ongeveer de afmetingen van een bierbak. Stilaan ging het mij dagen. In het kader van de Nieuwe Netheid had ik ooit twee opbergboxen gekocht. De ene box gebruikte ik om allerhande spullen in weg te bergen die anders in de auto blijven rondslingeren: een flesje mineraalwater, een zonnebril, balpennen, kauwgum, notitieboekjes, post-it’s, batterijen, aftershave, een das, tijdschriften, druivensuiker, papieren zakdoekjes, een paraplu, een pakje sigaretten, pleisters, reservesleutels, aanstekers… In de andere doos werd een ferme selectie CD’s geklasseerd. Dat systeem met de twee dozen is een hele poos goed gegaan, - tot ik door een onoplettendheid mijn auto naar de Filistijnen reed. Ik was nogal van mijn melk en wist niet meer wat er nadien met de inhoud van de wagen gebeurd was.  Daar stond ze dus, pontificaal op de tafel van Meeting Room II. Een doos vol verloren gewaande CD’s. Een blije doos, goed voor uren luistergenot. Ik geloof dat ik op het onnozel trajectje tussen werk en huis, hooguit 15 kilometer, wel zes keer een CD gewisseld heb. Ik liep over van intens geluk. Een kinderhand…, weet je wel.

09:59 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

en nu ... zit jij thuis met die interessante lectuur en een heerlijk muziekje?
Veel plezier!

Gepost door: dinges | 21-08-07

Echt een plezierige verrassing dus!

Gepost door: Sandrissimo | 22-08-07

De commentaren zijn gesloten.