15-07-07

Bladvulling, haha!

De afgelopen maanden heb ik veel te doen gehad. Niet dat ik dat erg vond of vind, - het heeft meer voordelen dan nadelen. Het belangrijkste voordeel is dat de tijd vliegt. Je komt ’s morgens op kantoor, je knippert drie keer met de ogen en de dag is om. Op maandagochtend begin je nog enigszins wazig aan een nieuwe werkweek en voor je het weet staat je alweer gezellig een vrijdagborrel weg te werken. Het jaar is al half om en je moet nog steeds die Nieuwe Woorden Kalender 2007 uitpakken en ophangen.

 

De afgelopen maanden waren vermoeiend, maar ook spannend en boeiend en zelfs ronduit leuk. Ik heb een pak dingen mogen en moeten doen die ik voorheen nog nooit gedaan had: een script schrijven, regisseren, spin creëren, als woordvoerder fungeren, improviseren en presenteren... Elke keer opnieuw ging ik meervoudig dood van de plankenkoorts. En elke keer opnieuw ging het goed. Ik kan ondertussen op een heel pakkende manier ‘Oef’ en ‘Pfieuw’ zeggen.

 

Nadelen dan maar? Sinds eind mei word ik een paar keer per week geconfronteerd met het feit dat op mijn blog weinig meer te lezen valt. Dat gebeurt in verschillende gradaties van subtiliteit. De ene keer wordt mij, half met woorden en half met gebaren, toegeschreeuwd “dat het ook gene vetten meer is op de blog”. Een andere keer komt een cafékennis met een uitgestreken gezicht controleren of ik soms met beide polsen in het gips zit. Ik kan dat natuurlijk weglachen, maar er is minstens één lezer aan wie ik af en toe een hap leesvoer verschuldigd ben; het helpt hem de dagelijkse busrit van en naar het werk wat korter te maken. Het is een factor waar ik vanaf nu rekening wil mee houden, - want het levert me telkens een paar pilsjes op.  

 

Ondanks de drukte heb ik een paar ernstige pogingen ondernomen om een stukje te schrijven. Die zijn niet afgeraakt. Toch gooi ik ze bij deze op mijn blog. Bladvulling, haha...

 

 

 

 

 (Dinsdag 3 juli 2007)

 

Radio 1 heeft sinds kort een bromlijn. Op de website van Radio 1 had ik eerst min of meer over dat nieuwsfeit heen gelezen, maar zonet hoorde ik het de radiopresentatrice van Cabrio aankondigen. Erger je je blauw over barbecuënde buren? Bellen naar ons nummer! Krijg je het op je heupen van zomerfestivals? Bellen! Krijg je krullende tenen van zomeroutfits die op braderijen bij elkaar gescharreld zijn? Bellen! Wordt het je bang te moede bij het aanhoren van al die fut- en pitloze zomerprogramma’s? Bellen! Wat er ook op je lever ligt, neem die telefoon en ventileer!

 

Het idee zou zijn om al dat gezeur te gebruiken in een radioprogramma dat vanaf september uitgezonden wordt. Dat vind ik enigszins zorgwekkend. Ronduit zorgwekkend vind ik dat de oproep om onze kleine ergernissen aan de grote klok te hangen, ondertekend werd door Pat Donnez. Pat Donnez, u weet wel, de man van het onovertroffen radioprogramma Titaantjes, waarin Bekende Vlamingen hun ziel – of toch een stukje ervan – bloot leggen. Ik had van die Donnez verwacht dat hij wat weerwerk zou bieden tegen alweer een nieuw Censydiam-rapportje waarin gesteld wordt dat klagen, zeuren en zeiken echt wel iets is voor de meerwaardezoeker die naar Radio 1 luistert. Niet dus, - hoewel ik daar niet wil over zeuren.

 

Frustraties... Hebben we collectief jeuk? Gebeuren er dingen die niet door ons beugeltje kunnen? Ik weet het niet. Ik heb vragen, weinig antwoorden.

 

 

 

 


 

(Zondag 8 juli)

 

Wemmel heeft sinds gisteren haar hoogsteigen hallal slagerij. Het lag in de lijn der dingen dat de Turkse superette-eigenaar ook het leegstaande winkelpand naast zijn zaak zou inpalmen en er nering zou doen. De man is 7 dagen op 7 open van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat en hij had trek in meer. Een slagerij dus.

 

Hoewel het zonnescherm Boucherie Hallal al enige tijd op de voorgevel hing, begonnen de kelen in het café zich pas gisteren te roeren, toen de zaak een eerste keer open ging. “Ik ga daar van mijn leven niet binnen!”, zei het slachterken uit Imde. “Ge weet gij zeker niet wat ze allemaal met die beesten uitsteken voor ze in uw teljoor liggen!” De andere tooghangers waren duidelijk minder principieel. Met gespannen lippen zaten ze naar de overkant van de straat te kijken. Wie van hen zou het eerst naar binnen gaan om iets te kopen? “Die van ons heeft al eten voor vanavond, dus ik heb niks van doen”, zei Lange Jan op een mild verontschuldigende toon. “Maar van zodra ik kan, ga ik daar lamskoteletjes halen.”

 

Vanaf de overkant van de straat werd een eerste inschatting gemaakt van wat in de slagerij te koop zou zijn. Vlees van jonge lammetjes en ouwe ooien, dat was nagenoeg zeker. En zouden ze kalfsvlees verkopen? Ossestaart? Lendenbiefstuk? Kalkoenfilet? En kiekeren? Zouden dat ook speciale kiekeren zijn? Er werd volop gegist, - en zoals bekend, geeft gissen aanleiding tot debat. “Ik durf wedden dat ze charcuterie van schapenvlees maken”, zei Charelken stellig. “Wat zou dat!”, viel Brede Maurice hem in de rede. “Die mannen eten van die grote ronde broden. Ge kunt gij daar geen schellekensvlees opleggen!”

 

Ik had een paar weken daarvoor een reportage gelezen over een hallal kippenslachterij. Het is praktisch nogal moeilijk om een paar honderd levende kippen met hun kop in dezelfde richting te laten stilliggen, een gebed over het pluimvee uit te spreken en vervolgens hoogst individueel de strot over te snijden. Wanneer je aan kip nummer drie bent, zetten de andere 197 het natuurlijk op een lopen. Daarom heeft een Hollandse immaan een handige oplossing bedacht, na diepgaande gesprekken met een fabrikant van kippenslachtmachines. De kippen in die kippenslachtmachines volgen een bochtig traject. De ene keer hangen ze met hun kop naar Mekka, waat verderop met hun cloaca. Puur technisch gezien is het onmogelijk om op industriële schaal kippen hallal te slachten. Bovendien zou een hallal kip in de winkel uiteindelijk zes keer duurder zijn dan een gewone kip. Dat vond de immaan zelf ook nogal vervelend en daarom werd volgende regeling uitgewerkt: de eerste kip wordt geheel op rituele wijze, inclusief gebed en handwerk, en met de kop naar Mekka naar de eeuwige jachtvelden geholpen. Daar is Allah zo van in zijn nopjes dat de 499 volgende kippen machinaal geslacht mogen worden en toch het etiket hallal mogen dragen. Zodra de teller op 500 staat, wordt er weer een immaan met een mes bijgeroepen en begint het spel van voor af aan.

 

Het is een fijne regeling. De fabrikant van slachtmachines is tevreden, want ze kunnen bijna op volle capaciteit draaien. De immaan is tevreden want hij heeft een voltijdse job, leuk betaald om pakweg 8 keer per dag een poelje een kopje kleiner te maken. En de moslims zijn tevreden want zij kunnen in de Albert Heyn hallal kiekeren kopen die nauwelijks meer kosten dan de gewone braadkip.

 

Reli-marketing, het lijkt me iets waar Koot & Bie hun zegje zouden moeten over doen...

  

 

13:17 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Die halal kiekens, dat is toch om te lachen?
Ik heb zo ne keer koffiekoeken gekocht in een joodse winkel, die wilden mijn geld alleen maar nemen, nadat ik het neergelegd had en de zak met koffiekoeken gooiden ze zowat naar me. Ik vond dat erg vreemd, tot ik me bedacht dat ze me waarschijnlijk niet mochten aanraken omdat ik wel eens "onrein" zou kunnen zijn hé...

Gepost door: Sandrissimo | 20-07-07

@Sandrissimo... ...om te làchen? Er zijn niet zo heel veel religies waarin er veel dingen 'om te lachen' zijn en de Islam is daar geen uitzondering op. Het verhaal van die hallal kippen heb ik gehoord in een 'ernstige' krant, - ik ga er dus van uit dat het klopt, maar zal het voor de volledigheid nog even uitvlooien. Bare with me...

Gepost door: Stof | 04-08-07

De commentaren zijn gesloten.