18-06-07

Gyps fulvus

“Echt wáár! Ik zweer het! Zo’n kastaar was dat!”

Silly Willy hield zijn beide handen wijd uit elkaar en stootte ei zo na een glas om. Om zich ervan te vergewissen dat iedereen een juist beeld had van de omvang die hij probeerde te tonen, keek hij even over zijn linkerschouder en draaide zich daarna een kwartslag. “Zo’n kastaar, zonder overdrijven, mannen!”

“Amaai”, repliceerde Scheve Jef, “da’s bijkanst zo groot als die haai die je eens gevangen hebt in de Asbeek!” Het hele café barstte uit in een bulderend gelach. Silly Willy bleef voet bij stuk houden en ging nu met wijd opengesperde armen van tafel tot tafel. “Ik durfde niet in zijn ogen kijken. Zo’n lelijke kop en zo kwaad kijken naar mij. Man, man, man…”

Aan de toog werd druk commentaar gegeven op Willy’s relaas.

“Een zeearend in Wemmel… Hahaha… Hij zal gisteren voorzekerst weer te lang blijven hangen zijn in café De Meeuw bij Leontine. Ne mens begint van tijd rare dingen te zien als ie teveel zeewater drinkt. Allez, zeewater van den Stella-Artois, hé!”

“Ik durf wedden dat die zeearend heel zijn partij pijpporei opgepeuzeld heeft.”

“Als ge op zondagmiddag vogels met plasjkoppen ziet, zijt ge tevoren waarschijnlijk niet naar de tienurenmis maar naar ’t Hoekske geweest.”

 

Silly Willy was de wanhoop nabij. Zo dronken was hij daarnet toch niet geweest. Hij had toch reuzengrote vogels met kale koppen klapwiekend over zijn huis zien scheren. Hij had het fladderen van de veren gehoord en had verstijfd van angst de deur weer dichtgetrokken. Door het raam had hij gezien hoe de monsters in zijn moestuin neerstreken en met hun kromme snavels tussen de jonge slakroppen wiedden. Veilig achter het vensterglas had hij gezien hoe één van de vogels plotseling een halve meter opstoof en hoe de anderen als uitgehongerde hyena’s op hem af waren gestormd. Hij had het in rond spattende bloed bijna kunnen ruiken, het gekrijs van de vogels ging door merg en been.

 

“Man, man, man… Het waren vleesetende bloedvalken, zeg ik u! Monsterlijke plasjkopvogels zoals in de stripverhalen van Lucky Luke. Dat maakt een lawijt dat ge van uw leven nog niet gehoord hebt.”

“Bedoelt ge aasgieren, Willy?” vroeg Maurits van ’t Vuil Muilke treiterend.

Het hele café proestte het uit, lachtranen rolden over de bolle wangen. Silly Willy bleef onvermurwbaar en vermoedde in Maurits een medestander.

“Awel, ja, dat bedoel ik!”, zei hij. “Ge weet wel, die vogels die in Texas op de galgen zitten te wachten tot er iemand opgeknoopt wordt. Zo’n vogels waren dat.”

Opnieuw rolde een golf bulderlach door het café. Silly Willy heeft aasgieren gezien. Zomaar, op een druilerige zondagmiddag in juni. Ze waren waarschijnlijk naar Wemmel gekomen met een dagtrip van Costa Tours… Enfin, iedereen was het erover eens dat zo’n straf verhaal minstens een pintje waard was.

15:55 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

ik hoop dat ze eens passeren als ik mijn camera in de buurt heb! :-)

Gepost door: jeronimo | 18-06-07

. Ik zou maar niet te hard lachen:

http://www.nu.nl/news/1120295/89/Vlaanderen_strooit_200_kilo_vlees_voor_gieren.html

Gepost door: Coltrui | 19-06-07

De commentaren zijn gesloten.