17-05-07

Klootje neemt het woord

En wat krijg ik op oo-elhaa hemelvaart? Niet één, maar drie (3) in vitrioool gedrenkte e-mailberichten uit het zonnige Leuven. Van een briefschrijfster die mij aanspreekt met Klootje en voor het overige van mening is dat ik ‘te lelijk ben om energie in te steken’ (sic). Waarna ze me prompt nóg een mailtje stuurt, - maar dat geheel terzijde.

 

Het heeft me enige moeite (en wat googlen) gekost om uit te vlooien waar dit over ging. Ik krijg met gezette tijden vragen die tot tante Kaat gericht zijn, maar die zijn doorgaans vreedzaam en beleefd van aard. Dit was heel andere koek. Dit was elektronische ogen-uitkrabberij. Wie in drie berichten de epitheta ornantia ‘Klootje’, ‘Idioot’ en ‘Zeveraarke’ gebruikt, staat wel erg bitsig.

 

Uiteindelijk bleek de steen des aanstoots dit bericht van 22 november 2005 te zijn. Ik heb het voor de aardigheid nog even herlezen – ik heb er in één zelfde moeite ook de persoonsgegevens van S. V. uit verwijderd, want iedereen heeft recht op privacy, zélfs mensen die lezesbrieven schijven – en ik geef mezelf de toelating om er een paar kanttekeningen bij te maken.

 

Mocht het u ontgaan zijn: het stukje is ironisch van toon en absurd van opzet. Ik ben bij mijn weten nog nooit te Leuven gevloerd geweest, door een vrouwmens noch door een manspersoon, en ik kan me ook niet herinneren dat ik er met een teljoor in de broek rondgelopen dan wel te neder gelegen heb. En mocht dat ooit zo geweest zijn, dan zou ik het waarschijnlijk niet aan de openbaarheid prijs gegeven hebben.

 

Die overwegingen mogen ons niet afhouden van de kern van de zaak: de vraag of vrouwen ja dan nee gevoel voor humor hebben. Ik weet niet eens of dat wel een interessante vraag is. Het is in elk geval een vraag waar ik geen antwoord op heb, - maar dat moet een aantal lezers blijkbaar ontgaan zijn. Het stukje viseert niet vrouwen of mannen, het viseert mensen die van zichzelf zeggen dat ze gevoel voor humor hebben. Mensen die zichzelf op de borsten kloppen en zeggen “Ja, ik ben me er eentje!”  Dat is het soort mensen dat op familiefeestjes na het hoofdgerecht vraagt om de aachtergrondmuziek te dimmen, het gezelschap tot stilte aanmaant en vervolgens verveelt met een “sketchke”. Dat zijn de leuke hansjes die op café tot vervelens toe grapjes uithalen, maar moord en brand schreeuwen wanneer ze zelf het ‘slachtoffer’ zijn.

 

Er bestaat een soort mensen dat een acuut gebrek aan aandacht heeft en dat gebrek aan aandacht compenseert met een aanhoudende luidruchtheid die ze zelf typeren als ‘gevoel voor humor’, maar eigenlijk in hoofdzaak manifestatiedrang is.  (Ik moet afleren om zinnen van meer dan 35 woorden te schrijven.) Ze willen dat alle ogen op hen gericht zijn, ze willen dat iedereen luistert wanneer zij hun Straf Verhaal vertellen en ze willen vooral dat iedereen na afloopt zegt “Inderdaad, u is er u eentje!”

 

Er zit nogal wat afstand tussen het café bij mij om de hoek en pakweg Carré in Amsterdam. Op de ene plek vind je de zelfverklaarde humoristen, op de andere plek vind je mensen die anderen bereid gevonden hebben een somme gelds neer te tellen om naar hen te luisteren. Een paar van die tweede categorie heb ik – tegen betaling – aan het werk gezien. Zaten daar vrouwen bij? Ja! Hebben ze mij aan het lachen gebracht? Ja! Heb ik respect voor hen en voor hun vakkennis? Ja! Heb ik één van hen ooit hardop of fluisterend, op de scène of achteraf op café, tegen mij of tegen iemand anders, nuchter of dronken horen zeggen “Ja, ik ben me er eentje!”? Neen! (Enige uitzondering is Herman Finkers, die er zelfs een volledige sketch aan wijdt.)

 

Beste S. V. uit Leuven, de weg naar Carré ligt geplaveid met valstrikken en wolfsijzers. Eén ervan is verongelijkt getier. Verongelijkt getier borrelt op uit grote ego’s. En als er één ding humor in de weg staat, dan is het een groot ego. Bescheidenheid, kwetsbaarheid zelfs, zijn een veel vruchtbaarder grond voor humor. Dat heb ik helemaal zelf verzonnen. En ik sta open voor tegenargumenten.

 

Over tegenargumenten gesproken: wat zonde nou dat noch in jouw lezersbrief in Humo noch in de drie e-mailtjes die je me stuurde enig tegenargument te bespeuren is voor de boude bewering van Uyterhoeven. Dat is een beetje een gemiste kans, vind ik. Maar alla, ik ben de moeilijkste niet. Hieronder lever ik een overtuigend bewijs dat er wél vrouwen zijn met gevoel voor humor:

  DIV 

Zo. En nu ga ik een pilsje drinken...

 

 

 

Naschrift: S. V. uit Leuven heeft het heel erg moeilijk met mijn wenkbrauwen. Iemand een fool-proof epileerapparaat in de aanbieding?

 

15:44 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

bedenking humor hebben kan toch naast "grappig zijn" ook betekenen: "beschikken over een gezond relativeringsvermogen"? En misschien vooral dat laatste...
Maar meer durf ik over deze post niet meer kwijt ;)

Gepost door: grmpf | 17-05-07

hmm vraag haar maten en gewichten en zeg dat je het eens op de tafel wil regelen? ;-)

Gepost door: jeronimo | 17-05-07

Idd zelfrelativering is blijkbaar niet iets wat aan SV besteed is. Onwillekeurig moest ik ook aan een van mijn vrouwelijke collega's denken die bij comedy casino cup nogal oneervol ten onder ging. imitaties van haar stukje doen het nog steeds bijzonder goed bij ons op de bureau. dus is ze misschien toch nog deels in haar opzet geslaagd.

Gepost door: fILLE | 18-05-07

De commentaren zijn gesloten.