11-05-07

De vakbondsbons

Op mijn werkplek hoor ik normaal niet veel meer dan het gedempte geraas van langsrijdende vrachtwagens. Die moeten hier aan de overkant zijn, in een megadiepvries annex koelkast, waar ze hun spullen lossen. Ik zie nogal wat passeren op een dag: scampi, frikandellen, pizza’s, aardappelbereidingen, erwtjes, gevogelte, groenten en fruit. Later op de dag komen weer andere vrachtwagens die spullen ophalen om ze naar de warenhuizen te brengen.

 

Als ik het raam opendoe, kan ik ook het diep grommende geluid horen van paletten die uit de buik van de vrachtwagen gerold worden. Maar vandaag dus niet. Een half uurtje geleden deed ik heel even het raam open en ik hoorde Jan De Wilde en zijn Fanfare van Honger & Dorst.  Eerst dacht ik dat ik hallucineerde, maar nu blijkt dat dit niet geval was.

 

Vanuit een geprivilegieerde logeplaats zie ik hoe zich buiten op straat een vakbondsactie van het ACV ontplooit. Het gaat bepaald moeizaam. Er staat een venijnige westenwind en de regen komt met bakken uit de hemel neer. De idee is dat de gristelijke vakbondslieden zich voortbewegen in een slang van billenkarren. Misschien gaan ze ook liedjes zingen, - ik moet zo meteen toch weer even het raam open zetten. Voor de billenkarren uit rijdt een wagen waarop twee megafoons gemonteerd staan. Daaruit bleirt nu ‘Breek de stilte’ van Stef Bos.

 

Naar verluidt komen de vakbondsluiden de bedrijven binnen om er ‘promotiepakketten’ te overhandigen aan de werknemers. Geen probleem hoor! Kom rustig binnen en deel uw pakjes maar uit. We doen daar niet moeilijk over. We hebben liever dat u ze binnen komt overhandigen dan dat u ze door de ruiten gooit.

 

Blijkbaar hebben de vakbondsluiden hun huiswerk goed gemaakt, want daar komt de pers toegestroomd. Uit een terreinwagen stapt een man in een groene regenjekker die blijkbaar de vakbondsbons is. Hij neemt plaats vooraan op de slang billenkarren, alle anderen gaan achter hem zitten. Er worden foto’s gemaakt, de camera schiet beelden van het olijke gezelschap en van de vakbondsbons wordt een interviewtje afgenomen.

 

Daarna steken de fotografen, de cameraploegen, de vakbondsbons en zijn acolieten de straat over. Ding-dong, doet de bel beneden. “Of we hier even mogen filmen hoe de pakketten overhandigd worden?”  Vandaag ben ik eerste stuurman op deze boot; de baas zit op een congres. Fuck! Ik heb geen tijd om hem te bellen voor overleg. Argumenten pro: alle reclame is goede reclame; we zijn een sociaal bedrijf zonder onrust; misschien komt het sympathiek over; we hebben exposure nodig want we zoeken nieuwe werkkrachten. Argumenten contra: mijn baas heeft bestuursfuncties bij een aantal werkgeversorganisaties; we opereren strikt business-to-business; sommige standpunten van de vakbonden staan haaks op de onze. Komaan, Stof, snéller denken!  Neen zeggen is stom, ja zeggen houdt een risico in. Ik kijk naar buiten en zie dat de regen even opgehouden is. Een cameraman schakelt alvast zijn cameralicht aan.

 

“Natuurlijk mag u hier filmen. Maar denkt u niet dat het een beetje raar zal overkomen, tien mensen in een groene jas en met een groene pet op en groene vlaggen in een bedrijfsgebouw waar alles knalrood geverfd is?” Een fotograaf schiet in de lach, de vakbondsbons aarzelt. Vijftien vakbondslieden kijken om zich heen en zien rode deuren, rode ramen, rode radiatoren, rode vloerbekleding, planten in rode potten, figuurtjes in rode vitrines, een rood bankstel, Zelfs de thermos op de (rode) balie van de receptioniste is knalrood. Vanuit mijn ooghoeken merk ik nerveus geschuifel bij de vaandeldragers.

 

“’Kijk, het is nu even opgehouden met regenen. Als we het buiten doen, dan heb je de gevel van dié firma op de achtergrond. Dat is toch ietsje neutraler dan ons interieur, vindt u niet?” De vakbondsbons stemt in en leidt het hele gezelschap terug naar buiten, de straat over en bij een ander bedrijf naar binnen. Oef….

 

Wanneer de nodige beelden geschoten zijn, vertrekken de cameraploegen en de fotografen naar hun wagens, die iets verderop geparkeerd staan. De groene petjes blijven treuzelend rond de billenkarrenslang hangen. Ondertussen komt uit de megafoon ‘Meisjes’ van Raymond. Wanneer alle verslaggevers op de A12 aan de einder verdwenen zijn, stapt de vakbondsbons in de voorgereden wagen.

 

Actievoeren, een mens kan daar ontieglijk moe van worden…      

10:37 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Je had misschien nog even rap "Rood" van Marco Borsato kunnen laten spelen? Daar zou toch iedereen het van afbollen?
;-)

Gepost door: Sandrissimo | 13-05-07

De commentaren zijn gesloten.