12-03-07

Het Elisabethcomplex

kua14We kennen haar als de stressvolle buurvrouw van Hyacinth Boucquet in de serie Keeping Up Appearances. Zowat elke dag – of toch minstens elke aflevering – doet Elisabeth (Josephine Tewson) zichzelf de duvel aan door in te gaan op de uitnodiging van Hyacinth voor een gezellig kopje koffie. Ze kan er, geloof ik, zowat haar klok op gelijk zetten. En elke keer neemt ze zich voor dit keer ferm ‘neen’ te zeggen, maar bij een pantservoertuig als Hyacinth Boucquet haalt dat natuurlijk weinig uit. Haar voornemen en de doofheid van Hyacinth zijn een running gag geworden in de serie.

 

De uitnodiging van Hyacinth is geen uitnodiging maar een herinnering aan een verplichting. Het koffiekransje is niet gezellig, maar eerder een kruis dat men ootmoedig draagt. Voor Elisabeth is het bovendien een bron van stress. In die mate zelfs dat er elke keer koffie gemorst wordt. Het porseleinen servies met de handgeschilderde perrywinkles wordt haar daarom al enige tijd ontzegd.

 

Ik geloof dat ook ik een Elisabeth-complex heb. Niet zo uitgesproken als zij, maar toch...  Het is zo erg dat ik me er dit weekend twee keer op betrapt heb. En het is voldoende vreemd om er iets over te schrijven. Wanneer iemand een zin begint met “Heb je geen zin om vanavond bij ons thuis...”, dan ben ik al naar adem aan het snakken. In mijn hoofd beginnen allerlei radertjes te werken en terwijl ik heel erg hard ‘Neen, dankjewel!’ zit te denken, zie ik mijn mond opengaan en ‘ja’ zeggen. Wreed ambetant...

 

Toen ik nog een pril reportertje was, kreeg ik vaak de ‘mission impossible’ opdrachten: een interview met de voorzitster van Vereniging van Schuchtere Mensen, een interview met de Europese baas van IBM, een interview met de freule die in Jambers geweest was naar aanleiding van een borstvergroting gevolgd door een borstverkleining, een interview met de groot-patriarch van de Koptische kerk in België.... Je kan het zo gek niet bedenken of ik heb het hedaan. Telkens op dezelfde manier: aanbellen, babbelke en en passant zeggen dat ik langskwam voor een interview.

 

Veertien jaar later ben ik van niks nog bang. Of het nu gaat om de Frankfurter Messe, het Parc d’Expositions de Paris-Nord Villepinte, de Feria de Barcelona, de Fiera Milano of Londen Excell...ik ken hen en zij kennen mij. Ik ga er heen zonder stress, zet een boompje op over de branche en vertel wat ik van hen te weten wil komen. Van pleinvrees kan men mij niet beschuldigen. Of toch niet van professionele pleinvrees. Met een glimlach en een beleefd verzoek geraak je overal binnen.

 

Zo makkelijk als het gaat in het beroepsleven, zo moeilijk gaat het in mijn privéleven. Er zijn maar een handvol mensen bij wie ik thuis over de vloer kom, - en dan nog enigszins node. Dat is een beetje verwonderlijk, want er zijn wel honderd mensen die ik doodgraag zie. Mensen die aan mij alles mogen vragen. Mensen bij wie ik er plezier in schep hen een plezier te doen. En vice versa. Mensen met wie ik makkelijk een week, een maand of zelfs een jaar op reis zou kunnen gaan, - de ultieme test. Zo lang ze me niet vragen om bij hen thuis een stukje te komen eten...

 

Wat is er fout gelopen? Vijfentwintig jaar geleden zat ik in Kortrijk op internaat. Het was een ‘modern’ internaat. Dat wil zeggen: de internen hadden elk een eigen kamer en hoefden niet in ‘chambretten’ bij elkaar te hokken. Alleen het opvoedend personeel was de evolutie niet helemaal gevolgd: op de meest mogelijke en vooral onmogelijke momenten staken ze zonder kloppen de deur open om te zien... Om wat te zien eigenlijk? Er had even goed een tentzeil of helemaal niks in het deurgat kunnen hangen. De arrogantie waarmee opvoeders en surveillanten mijn territorium binnenstormden, heeft me een klein trauma gegeven. Ik durf geen deur passeren zonder even te kloppen. Ik ben zelfs geneigd te kloppen op de glazen deuren van de Carrefour die vanzelf wegschuiven wanneer ik met een knokel nader. Er valt mee te leven, maar ’t is wellicht een raar trekje.

 

Wat is er fout gelopen? Tien jaar geleden werden we regelmatig uitgenodigd bij de ouders van mijn toenmalige echtgenoot. Ik weet uit goede bron (mijn echtgenoot) dat die mensen al drie dagen op voorhand begonnen te stressen: lust Stof een lamskroontje? Zijn de lamskroontjes van Delhaise oké? Mag er thijm op? Past Bourgogne bij lamsvlees? Leggen we een wit tafellaken of een beige? Welke cd moeten we opleggen? Moeten we een nieuwe fles cognac kopen of is Martell ook goed? Allerhande kwesties moesten voor zondag half een opgelost worden. En wanneer het dan zo ver was, liepen ze er allemaal bij als stresskonijnen: mijn schoonvader, mijn schoonmoeder, de oma van mijn echtgenoot... Ik heb nooit begrepen waarom. Ja, ik hou van lekker tafelen. En ja, gastronomie loopt door mijn aderen. En ja, ik ben een ervaringsdeskundige inzake gastvrijheid en gedekte tafel en kokeneten. Maar wat dan nog? De allerleukste gastronomische ervaringen waren zo futiel dat ze hier nauwelijks te beschrijven zijn: spinaziestoemp met een eierdooier er bovenop, een snee roggebrood met merg en grof zout, vers geplukte zeeëgels, een stuk oude kaas met een glas wijn, plakjes jamon iberico op een plank, Brusselse keis met een pint, een bordje aardbeien met een glas champagne. Allemaal dingen die ik op uiteenlopende momenten bij mensen thuis gegeten heb. Bij mensen uit het vak, topchefs zelfs. En – dat wou ik eigenlijk zeggen – allemaal dingen waar geen werk aan is. Ik gruw bij de gedachte dat mensen een halve dag of langer moeten ezelen omdat ik op bezoek kom. Misschien is dat de reden waarom ik zo ongaarne bij mensen over de vloer kom...

 

Wat is er fout gelopen? Mijn ouderlijk huis is altijd een zoete inval geweest. Familie, vrienden en buren liepen er aan en af, aten al dan niet een mondje mee, dronken een glasen praatten wat. Dat er mensen binnenspringen om een hapje te eten, is natuurlijk aan te raden wanneer je een restaurant uitbaat. Maar dat is nu al bijna 10 jaar geleden en nog steeds komen er mensen aanschuiven. Ik wou dat ook, in the best of traditions, en ben daar zelfs enige tijd in geslaagd. Ik bewoonde toen een grote duplex met een tafel waar minstens 12 mensen aan konden en voldoende slaapgelegenheid voor gasten die een glas teveel op hadden. Dat comfort heb ik nu niet meer. Ik heb een ruim terras waar ik nog wel 12 mensen op kwijt zou kunnen en in de woonkamer staat zo’n Ikea-ding waar je naar verluidt (in nuchtere toestand) een bed kan van maken, maar daar houdt het dan ook op.

 

“E. vraagt of je mee een hapje komt eten in Overijse.” ‘Nja...ik bedoel...jnee. Ik...euh...moet nog...euh....iets doen.’ Met een gênante stilte erachteraan. “Hey, Stoffels, kom je niet mee een stukske eten? Die van ons heeft canard gemaakt. Canard in eigen vet of zo..” ‘Sorry, maar vanavond kan ik niet.’ (En ondertussen heel erg benieuwd naar hoe in eigen vet gebraden eend smaakt, natuurlijk.) Met nauwelijks vier uur ertussen werd ik twee keer uitgenodigd, twee keer heb ik een flauwe smoes verzonnen. Erg flink is dat niet, - ik ben de eerste om dat toe te geven. In feite verdien ik daarvoor een pak voor mijn broek. Maar maten kunnen veel van elkaar hebben. Ik had een glimps van teleurstelling opgevangen en daarom had ik er aan toe gevoegd dat ik het ooit omstandig zou uitleggen.

 

Bij deze, maatje?

08:32 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

beste stoffel vor ik u met een stoffer uit je eigen leven swiffer eerst even dit, ondanks uw traumatische ervaringen in een kortriks deftig internaat die u tien jaar geleden blijkbaarh heeft opgezadeld met een echtgenoot ipv een respectabele echtgenote, en het feit dat twee veschillend euitnodigingen volgenden binnen de 4 uur wat op zich misschien verbazingwekekdn zou kunen zijn en van dien aard dat u zich geen blijf meer wist met uw plotse accute populariteit bij mensen die dachten van hmm binnenkropt hebebn we volk en we willne dit gerecht maken, maar we zouden dat toch eerst moeten uitproberen...laten we stoffelboffel maar eens opdraven om het te testen, als die kloot zich niet walgend in de wc pot laat onderspoelen kunen we zefl ons koningshuis uitnodigen..
ewel dan beste Stoffelmoffel, what the hell is your problem????

Gepost door: jeronimo | 12-03-07

Hmm.. Moet je voor 'Canard in eigen vet' eerst een liposuctie ondergaan of mis ik nu iets?

Gepost door: Coltrui | 12-03-07

@Jeronimo Vor dem Sprechen Gehirn einschalten, bitte!

Gepost door: Stof | 12-03-07

Ik ken het gevoel en ik heb nooit op een Kortijks internaat gezeten. Dus 'k weet niet of dat nu echt de reden is...
En daarbij "les excuses sont fait pour s'en servir"!

Gepost door: Sandrissimo | 13-03-07

De commentaren zijn gesloten.