16-02-07

Meid voor alle werk

champagne

Werk is werk! Als het geen pijn doet en het speelt zich binnen de min of meer normale kantooruren af, dan ga ik ervoor. Zoals bijvoorbeeld voor deze opdracht, die mij de afgelopen twee dagen onledig heeft gehouden: vier verwante bedrijven – concullega’s – staan samen op een vakbeurs. Hun deelname is eerder gratuit en de enige prioriteit is gastvrijheid. Op de stand staan vier koelkasten. Drie ervan zijn gevuld met champagne, één ervan met vruchtensap. We zoeken iemand die mensen kan onthalen, met manieren een glas kan schenken, op een empathische manier een glas mee kan drinken en een aangename babbel met zijn gasten kan hebben. En toen wezen alle vingers plotseling mijn kant uit. Dat komt ervan als je reputatie je vooraf gaat. Ach wat, een mens moet al eens offers brengen om te overleven. En dus heb ik geantwoord ”Count me in!” Er zijn ergere dingen dan tegen betaling twee maal acht uur een tikkeltje tipsy worden…

 

De stand bevond zich vrij centraal in de beurshal, rechtover de stand van het espressomerk Lavazza. Dat was vooral het eerste uur handig. Tussen half tien en half elf trakteerde ik de koffiedames op vruchtensap, zij mij op snedige espresso. Maar een mens kan niet de hele dag door espresso drinken en daarom kreeg ik elke dag een joepie-gevoel wanneer zo rond kwart na tien voor het eerst een bezoeker ‘ja’ antwoordde op mijn vraag ‘Glaasje champagne?’ Anderhalf uur later had de stand de allures van een Grand Café. Op de drukste momenten had ik toch een twintigtal bezoekers te animeren. Niet slecht voor een stand van 9 vierkante meter.

 

Op elke beurs lopen – helaas – ‘toeristen’ rond: tafelschuimers die op zoek zijn naar gratis dingetjes. Dingetjes om mee naar huis te nemen, dingetjes om op te eten, dingetjes om uit te drinken…Het doet er niet toe, - als het maar gratis is. Dat soort mensen probeert met de meest idiote smoezen de stand op te komen. Gisteren en eergisteren heb ik daar weer een aantal bijzonder fijne staaltjes van mogen savoureren. De vier bedrijven die er samen een stand deelden, zijn nogal gespecialiseerd. Hun doelpubliek in België bestaat uit hooguit 500 mensen die beroepshalve grootschalige zakelijke evenementen organiseren. Laten we zeggen dat hooguit 1 bezoeker op 30 min of meer tot de groep van potentiële klanten behoorde. Maar het aandeel ‘mensen op zoek naar een glas champagne’ was uiteraard vele malen hoger dan 1 op 30.

 

Met drie of vier gerichte vraagjes kon ik uitmaken of iemand ja dan nee interessant is voor mijn opdrachtgevers. Maar veel leuker was het om dorstende tafelschuimers zelf aan het woord te laten. Een enkeling zei gewoon vlakaf “Het interesseert me niet wat jullie doen, ik wil gewoon een glas.” Het merendeel legde zich echter in allerhande bochten om mij te doen geloven dat zij wel eens een Belangrijke Klant zouden kunnen worden. Ik heb me kunnen inhouden en heb geen enkele keer geantwoord “Ga, wég, joh…” Neen, ik speelde keurig het spelletje mee, stelde relevante vragen om op het hoogtepunt – het moment dat de fakers denken “Nu kan hij niet anders meer dan mij een glas aanbieden” – te zeggen “Kijk, in deze folders vindt u alle technische specificaties. Mocht u daarbij nog vragen hebben, aarzelt u dan niet om contact op te nemen”.

 

Een paar diehards vertikten het om op te stappen en bleven aan mijn toog in folders bladeren. Ze probeerden mij te doen geloven dat ze geïnteresseerd aan het lezen waren. Sommige wenkten hun collega-tafelschuimer, wezen een willekeurig artikel in de catalogus aan met het commentaar “Dat zou ongeveer dat moeten zijn, zeker…”, waarop de andere clown dan heftig stond te knikken. Maar ik heb geen kik gegeven. Niet één keer. Alle toeristen zijn bij mij van een kale reis thuisgekomen.

 

Ondanks mijn zelf opgelegde selectiviteit stond de teller na 2 beursdagen op 53 flessen champagne en drie brickpacks vruchtensap. In de sjampieper-omzet heb ik een bescheiden eigen aandeel. Omdat dat sympathieker is, heb ik twee dagen op een dieet van prik geleefd. Maar nu heb ik er weer voor een hele poos genoeg van. ’t Is gek, maar met Maes pils overkomt me dat nooit…

 

11:22 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Ooohhh! Jullie geven die champagne niet weg om sympathiek over te komen!!! Dat is gewoon platte commerce...
;-)

Gepost door: Sandrissimo | 16-02-07

hola wat ben jij genadeloos :)

Gepost door: grmpf | 16-02-07

weeral.. subliem zoals jij schrijft!!
Ik wacht vol ongeduld op hetvolgende....PROOOST!!

Gepost door: chinezeke | 17-02-07

Toe maar... @Sandrissimo: there's no such thing as a free lunch!
@Grmpf: genadeloos misschien wel, maar altijd met de glimlach...
@Chinezeke: Zo, genoeg gelezen, nu weer schrijven, jij!

Gepost door: Stof | 22-02-07

De commentaren zijn gesloten.