09-02-07

Telefoonterrorisme

gossiptwirl2Het blad Bizz en het sociale secretariaat HDP organiseren een Zen-Award voor bedrijven die een fijn stressbestrijdingsplan hebben. Ze zijn zo vriendelijk geweest mij daarover een mailtje te sturen, ook al behoor ik volgens mij niet tot de doelgroep. Ik heb zelf weinig last van stress en ook om me heen zie ik heel weinig stress. Dus hoeven we hier geen gekke dingen te doen als corporate anti-stressmassages, praatgroepen of floating tanks in de bedrijfskantine. Als er eens een beetje spanning in de lucht hangt – bijvoorbeeld om dat er een zware en onverwachte bestelling binnenloopt – dan vertelt er iemand een goeie mop en daarna steekt iedereen een tandje bij.

 

Overigens denk ik dat HDP en Bizz Magazine goed fout zitten. Stress ontstaat immers niet op het werk. Stress ontstaat van zodra het werk erop zit. Dan gaan de poppetjes aan het dansen. ’s Avonds passeer ik wel eens langs een metro-uitgang. Halfweg de roltrap zie je het ene mobieltje na het andere openklappen. Nerveus getokkel op het klavier en dan een stortvloed aan woorden, zinnen en nog te regelen zaken: “Moi, je vais chercher Patrice, mais essaies de passer chez la librairie avant 18h.30 pour le coli. Oui oui, j’ai prévenu ma mère. Sylvie est chez elle jusque 19h.15, mais elle doit être au centre sportif à 19h.30. Va la chercher avant que moi je passe chez…. » Zo gaat dat maar door, minuten lang geregel en gedoe. Ingewikkeld schema’s met wie op weg naar waar moeten stoppen om tussendoor snel wat te doen. Wanneer alles geregeld en gearrangeerd is, gaat het mobieltje dicht…om nauwelijks een halve minuut later opnieuw te rinkelen. Stap 2 in het ingewikkelde spel Gedaan Hebben Met Werken En Op Huis Af Gaan is in het honderd gelopen en dus moet ook de rest van het plan omgegooid worden.

 

Zolang het op straat gebeurt, heb ik er eigenlijk niet zoveel last van. De overspannen tikteefjes met hun mobieltjes maken nauwelijks meer lawaai dan het voorbijrazende verkeer. Storender wordt het wanneer ze hun pantomime in de winkel of – het allerergste – op restaurant of in het café gaan opvoeren. En helaas gebeurt dat steeds vaker. Tien jaar geleden had je de occasionele bedrijfshufter die in het restaurant gebeld werd door De Firma of zijn verontruste sherrywijfje; tegenwoordig krijg je in elk restaurant de indruk dat je in een Italiaanse kerk zit. Beltonen in alle genres en klankkleuren, aan de toog en aan de tafeltjes om je heen, bij mensen die net binnenkomen en mensen die net buitengaan, jongeren en ouderen…En over wat gaan al die gesprekken? Over niks, over duizend keer niks. “Wat eten we vanavond?” “Heeft Jonathan zijn speelgoed opgeruimd?” “Regent het daar ook?” “Is de postbode deze morgen langs geweest?” “Wat ben je aan het doen?”

 

Ik moet ootmoedig toegeven dat ik de jongste maanden wat minder discipline aan de dag gelegd heb. Ik heb de goede gewoonte om mijn gsm op stil-trilalarm te zetten wanneer ik een horecazaak binnenstap. Of het een knus restaurant dan wel een luidruchtig café is, doet er niet toe. Een stil alarm geeft je de mogelijkheid rustig en zonder de andere klanten te storen, naar buiten te gaan en daar het gesprek te beantwoorden. Ik stel vast dat ik daarmee stilaan een uitzondering geworden ben. Iedereen om me heen zit vrolijk te kwekken en te rebbelen. Ik moet ongewild en ongevraagd meeluisteren.

 

Misschien moet ik overschakelen op nultolerantie. Ik ga sowieso mijn goeie gewoonte terug oppikken: vanaf vandaag gaat mijn gsm opnieuw op stil wanneer ik ergens binnenkom. En vanaf vandaag verwacht ik van mijn medemensen het zelfde. Bellen doe je buiten! Daar, bij de rokers. Daar mag je lawaai maken zoveel je wilt.

 

Toen ik een kind was, hadden mijn grootouders een telefoon die dienstig was voor de hele buurt. Wanneer iemand opbelde met de bedoeling de buurvrouw te spreken, legde mijn grootmoeder de hoorn naast de haak, ze ging in de achterdeur staan en ze riep uit volle borst “Marriette, té-lé-fóón!!!!” Haar stem droeg honderden meters ver. Menige spreeuw heb ik verschrikt uit de kerselaar zien opfladderen wanneer mijn grootmoeder haar ‘annonce’ deed.

 

Met een beetje oefenen moet het mij lukken de stentorstem van mijn grootmoeder te evenaren. En ik zal ze gebruiken, - zo nodig vanavond al De eerste gsm die ik hoor rinkelen, heeft prijs. “Té-lé-fóón!!!” En als ik iemand de dwaze vraag “T’es où?” hoor stellen, zal ik mij haasten om met luider stemme “A l’appareil!” te antwoorden.

 

Maandag laat ik u weten in welk academisch ziekenhuis mijn neusbeen verzorgd wordt. En als ik mag kiezen, liever een fles wijn dan een fruitmand…

12:10 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Oef ... ik dacht dat ik alleen daar problemen mee had.

:-)

Gepost door: ms | 09-02-07

ja maat vraagt u even ziekteverlof aan in een slotklosoter ;-)
kun ej met de nonnekes de miswijn opzuipen ;-) en dan mss in hun fruitmand zitten...hoewel die pruimen lijken me niet te vers meer te zijn...

Gepost door: jeronimo | 09-02-07

Ik krijg de wubbe van mensen die hun telefoon oppakken en heel der gesprekken gaan zitten doen, terwijl jij dan lijdzaam moet wachten tot ze uitgetettert zijn, voor je het gesprek kan voortzetten!
Wat restaurants en zo betreft, mijn GSM gaat gewoon af als ik ergens ga eten of whatever, tenzij de kids alleen thuis zijn natuurlijk...
Mijn GSM en ik, dat is een beetje een haat/liefde verhouding.

Gepost door: Sandrissimo | 09-02-07

giereeeeeeeeehhhhhhhhh! niet alleen voor je moedig gedrag, maar ook voor je beeldend verhaal krijg jij van mij.. champagne!!!

Gepost door: chinezeke | 12-02-07

De commentaren zijn gesloten.