23-01-07

Pamperpolitie

Eerst dacht ik dat het aan het ochtendlijke uur lag. ’s Morgens duurt het enige tijd voor ik wakker ben en in de periode tussen diepe slaap en klaarwakker durft mijn bewustzijn al eens gekke sprongen maken. De radiowekker toonde 06:43. Maar die staat een half uur voor, dus moest het kwart na zes zijn. De presentator van Voor De Dag citeerde cijfers. Eerst ging het over 500 kilo, kort daarna over 8 kilo.

 

Een CD&V-politica kwam aan het woord. Ze vertelde over experimenten in Oost-Vlaanderen, goed voor gemiddeld 8 kilo. En experimenten in West-Vlaanderen, goed voor gemiddeld 6 kilo. En dat 6 kilo weliswaar minder is dan 8 kilo, maar dat het toch een fikse slok op een borrel scheelde.

 

“Waar gáát dit over?” Ik veerde recht kwam langzaam overeind, wreef de slaap uit mijn ogen en zette de radiowekker wat harder. Het ging, zo bleek, over de Vlaamse Regering. Die wil de gescheiden inzameling van luiers subsidiëren. Van volgekakte luiers, welteverstaan. Heel even dacht ik dat het om een geintje ging. Maar we waren 22 januari, niet 1 april. Zou de VRT, de RTBf achterna,  nu ook al beginnen met docu-fictie? Neen dus! Dit was echt. Dit was een ernstig gemeend item in de ochtendlijke nieuwsuitzending van Radio 1. Op 22 januari 2007.

 

“Putain de merde”, dacht ik, “ik leef in een land waar je subsidies krijgt wanneer je volgekakte luiers niet zomaar samen met sigarettenpeukjes, lege Solo-wikkels en zacht geworden amandelkoekjes in dezelfde zak flikkert, maar keurig in een daartoe bestemd recipiënt op de stoep zet. De lege blikken in de zak met lege blikken, het groenteafval in de zak met groenteafval, de oude kranten op de stapel oud papier, de volgekakte luiers in de zak met volgekakte luiers.

 

Ik heb een paar jaar in het West-Vlaamse Wingene gewoond en beschouw mezelf bijgevolg als een ervaringsdeskundige inzake geurhinder. De mestactieplannen vond ik dan ook een goeie zaak. Minder geurhinder, minder fosfaten in de grond en in het oppervlaktewater, een evenwichtiger bemesting van teelgronden… En naar ik begrepen heb, kon men met varkens- en koeienkak zelfs iets nuttigs doen. Blijkbaar komt er gas uit, - als je er lang genoeg in roert. Met dat gas kan je een elektriciteitsturbine doen draaien en dat is dan weer goed voor de verlichting en zo.

 

Straks gaan dus ook de volle luiers naar een recyclagecentrum. De politica in het ochtendnieuws zei dat je zelfs met een gebruikte luier allerhande interessante dingen kan doen die goed zijn voor het milieu. Ik hoorde de politica rebbelen over compostvaten en papierpulp. Wellicht maken ze van de plasticjes waarmee je die luiers vast maakt leuke zitbanken die je langs petanquebanen kan opstellen.

 

Bij subsidies horen wetten en reglementen. Dat zal ook voor de kinderkaksubsidies zo zijn. Natuurlijk is een wet slechts betekenisvol in de mate waarin hij afdwingbaar is. Dus hebben we binnenkort een gemeentelijke ambtenaar die aselecte steekproeven op kinderkakcontainers moet uitvoeren. De pamperpolitie moet voorkomen dat snoodaards de restjes van een blik erwten bij de luiers flikkeren of het piepschuim waarin hun nieuwe televisietoestel verpakt zat.

 

We zijn, geloof ik, heel hard op weg om een proper land te worden.

15:21 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Werkelijk een oplossing voor jong en oud!

Gepost door: Coltrui. | 23-01-07

De commentaren zijn gesloten.