17-01-07

Journaille (een smaadschrift)

Hoewel ze zelf vaak het tegendeel insinueren, heb je onder journalisten ook goeie en slechte mensen. Een beetje gepolariseerder uitgedrukt: je vindt onder journalisten flink wat schorem. In het voetbal heb je enkele sterren met wereldfaam – Ronaldinho en Beckham zijn de eerste en hinderlijk genoeg ook enige namen die mij spontaan te binnen schieten – maar daaronder heb je een legioen voetbalspeler die beroepshalve tegen een bal trappen of een bal proberen te vangen, maar die voor de rest eigenlijk tamelijk zielige mensen zijn.

 

Ik heb gaandeweg een hekel gekregen aan persconferenties. Niet omdat ze tijdrovend zijn (soms is het leuk om een beetje tijd te verliezen), niet omdat ze langdradig zijn (je leert elke keer wel wat bij over hoe het niet moet), niet omwille van het hapje en het drankje na afloop (ik eet graag en ik …euh…enfin, u weet wel), maar wel omwille van de collega’s. Niet àlle collega’s, maar toch heel veel. Steek een café vol met het soort volk dat op persconferenties rondhangt en ik zet er geheid geen voet binnen.

 

Van alle journalisten zijn drie categorieën de aller-allerergste: de autojournalisten, de reisjournalisten en de gastronomische journalisten. Die drie categorieën loop ik occasioneel tegen het lijf en ik kan niet zeggen dat daar al een enkel aangenaam contact uit voort gekomen is.  Autojournalisten, reisjournalisten en gastronomische journalisten zijn doorgaans arrogant, hautain, ongemanierd, gelijkhebberig en egoïstisch. Niet het soort mensen waar ik mee op reis wil gaan, laat staan het dak delen.

 

Vorige week was ik, een beetje tegen heug en meug, op de persconferentie van het Internationaal Vakantiesalon van ’t stad en ik heb daar weer kansen e over gehad om me te ergeren.  Het schrijvelaarsgild heeft er zich weer van zijn fraaiste kant getoond: door dwaze vragen te stellen, door ‘ook een persmap voor mijn collega’ te vragen (uiteraard inclusief paraplu en 1 kilo Leonidas-pralines), door bij het buffet twee borden met een torentje te vullen…

 

Zo mogelijk nóg erger(lijker) dan de actieve schrijvelaars zijn zij die ooit (misschien) journalist geweest zijn, maar nog steeds persconferenties afschuimen. Twee van die ouwe klaplopers loop ik keer op keer tegen het lijf: ene mijnheer Schatteman uit Gent en ene mijnheer Liégois uit Kraainem. Ik zie het grijpgrage duo niet alleen op persconferenties, ik zie ze ook op beurzen waar ze – letterlijk! – stand na stand uitkammen op zoek naar een balpen, een glas schuimwijn, een belegd broodje of een petje. Beschamende taferelen zijn het, die mij doen walgen van mijn eigen soort. (Oké, ik ben maar deeltijds persmens, maar toch…)

 

Het is waarschijnlijk tegen alle regels, maar dat kan me deze ene keer geen kloten zier schelen. Twee jaar geleden liep in een kwartet klaplopers onder leiding van Schatteman en Liégeois tegen het lijf, eerst op Art Brussels en daarna op een technische vakbeurs enkele paleizen verderop. Ik heb hun doen en laten gefotografeerd en al die tijd niks met die foto’s gedaan. Maar nu is het welletjes geweest. Mocht u ooit een evenement of een persconferentie organiseren en dit gezelschap meldt zich aan, gooi ze dan buiten! Zonder pardon! Met hun klikken en hun klakken! En verkoop hen nog een ferme stamp in hun kont. Met mijn groeten…

 

blog2

Stap 1: het trio schuimt de gangen af, op zoek naar alles wat los zit. Schatteman is de grootste van de 3.

 

 

 

blog3

Stap 2: Schatteman neemt een handvol pepermuntjes en graait en passant ook een stylo mee. Liégeois volgt in zijn kielzog en zal even later hetzelfde doen.

 

 

blog4

Stap 3: Liégeois heeft een nieuwe prooi gevonden en troont de anderen mee de stand op. Bemerk dat ze ondertussen al twee volle draagtassen buit meezeulen. 

11:47 Gepost door Stof in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

. Schitterend! =D
Nooit een carrière als privé-detective overwogen?

Gepost door: Coltrui | 18-01-07

De commentaren zijn gesloten.